Το ελληνικό «Θέατρο του Παραλόγου»: τραγωδία ή φάρσα;

(Πρώτη Δημοσίευση, Εφημερίδα Ελευθερία, Ιούλιος 2018)

«καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει». Θουκυδίδης, Ιστορίαι, 3.82.4.

Πράξη Πρώτη

Το κυριακάτικο πρωινό της 17ης Ιουνίου βρήκε το ειδυλλιακό χωριουδάκι δίπλα στη λίμνη μέσα σε κλίμα πρωτόγνωρης ανησυχίας. Κάτω από την πλαστική τέντα, δεκάδες επίσημοι προσκεκλημένοι, εγχώριοι και ξένοι, περίμεναν με αγωνία την έναρξη της παράστασης. Την υπόθεση και το τέλος το γνώριζαν ήδη. Σε λίγο έφτασε με τη βενζινάκατο από απέναντι ο κύριος Ζ. με την κουστωδία του. Τον υποδέχθηκε με θερμό εναγκαλισμό ο κύριος Α. Δίπλα τους ο κύριος Ν. καμάρωνε φορώντας την ψάθινη καπελαδούρα του. « Έλληνες και Μακεδόνες είναι φίλοι» είπε ο κύριος Ζ., και ο κύριος Α. τον επικρότησε με ένα πλατύ χαμόγελο. Μεγάλο δώρο, στ’ αλήθεια. Όμως ο κύριος Ζ. δεν είναι αχάριστος. Έβγαλε αμέσως κοτζάμ γραβάτα και τη δώρισε στον κύριο Α. Μπορεί να του χρειαστεί σύντομα, πού ξέρεις;

Ο κύριος Ζ. ξέρει πώς να κλείνει τα καλά deals. Γόνος επιχειρηματιών, άλλωστε, πήρε αυτό που ήθελε. Ο κύριος Ν., ο μοιραίος πρωταγωνιστής, έβαλε φαρδιά-πλατιά την τζίφρα του. Ινστρούχτορας με σταλινικές καταβολές, ευτύχησε να βιώσει το ιστορικό déjà vu, καθώς θυμήθηκε έναν συνονόματο σύντροφό του, που πριν από 70 χρόνια στο ίδιο σημείο δήλωνε:

«Στη Βόρεια Ελλάδα ο μακεδονικός (sic!) λαός (…) δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι (…) θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του, έτσι όπως το θέλει ο ίδιος».

Εξάλλου, η ιστορία επαναλαμβάνεται αρχικά σαν τραγωδία και έπειτα σα φάρσα, είχε πει κάποτε ένα γερμανικό ίνδαλμα του κυρίου Ν.

Ο κύριος Α. ένιωθε, ξαφνικά, μια παράξενη  ευγνωμοσύνη προς τον κύριος Ζ. Νέος, γόνος εργολάβων με απριλιανό DNA και  αριστερόφρων, σκεφτόταν πόσο χρήσιμο θα του ήταν το δώρο του συναξιωματούχου του από την απέναντι όχθη. Είχε πει πως θα τη φορέσει – και θα τη φόραγε. Μέσα σε 10 μέρες θα έκανε ό,τι κανένας προκάτοχός του στην ιστορία: Θα αναγνώριζε επίσημα μια κατασκευασμένη ταυτότητα και γλώσσα με αλυτρωτικές διαθέσεις, θα δέσμευε τους συμπατριώτες του σε διαρκή, τιμωρητική λιτότητα με φόρους και περικοπές και με αντάλλαγμα κάποια ψίχουλα, και θα μετέτρεπε κάποια «ατυχή» νησιά σε μόνιμες αποθήκες ψυχών, για να σώσει μια Γερμανίδα φίλη του. Είμαι πολύ ταλαντούχος, σκέφτηκε αυτάρεσκα ο κύριος Α., που δεν προλάβαινε να μαζεύει τους διθυράμβους των ξένων για τον «ρεαλισμό» του, αφ’ ότου γύρισε το «ΟΧΙ» σε «ΝΑΙ» μέσα σε μια νύχτα.

«Όταν ο εχθρός σε επαινεί, ψάξε πού έκανες λάθος» είχε πει κάποτε ένα παλιό του, εκ Ρωσίας, ίνδαλμα. Δεν τον φτύνει κανείς, απλά στην πατρίδα του βρέχει συχνά τον Ιούνιο.

Πράξη Δεύτερη

Τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι το σενάριο ενός επιτυχημένου θεατρικού έργου, αν δεν ήταν η ωμή, εθνική μας πραγματικότητα.

Μέσα σε δέκα μέρες συμπυκνώθηκε η συλλογική ταπείνωση της τελευταίας οκταετίας, που οδήγησε σε οικονομικό και κοινωνικό μαρασμό και -πλέον- σε εθνική συρρίκνωση με ναρκοθετημένο μέλλον. Και έλαβε τον προσχηματικό τίτλο «έξοδος από την κρίση και τα μνημόνια».

Πολλοί οι ηθοποιοί που έπαιξαν στο έργο, με μοιραίους όμως πάντοτε αυτούς που παίζουν τώρα που πέφτει η αυλαία.

Πού πρέπει να αναζητήσουμε άραγε τη ρίζα αυτού του παραλόγου που βασανίζει το λαό και την πατρίδα μας; Μα, στην ίδια την ανθρώπινη φύση και στο ότι «αύθις κατά το ανθρωπειον τοιάυτα και παραπλήσια έσονται».

Και η λύση; Ο γράφων, αθεράπευτα αισιόδοξος, συνιστά την προσφυγή μας  στον καταληκτικό μονόλογο του «παράλογου» ήρωα από το «Ρινόκερο» του Ιονέσκο:

«Κόντρα σε όλον τον κόσμο, θα υπερασπίσω τον εαυτό μου, κόντρα σε όλον τον κόσμο θα αμυνθώ!… Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος και θα μείνω άνθρωπος ως το τέλος! Δεν συνθηκολογώ!».

Continue Reading

Καθ’ οδόν προς μια νέα «πολιτιστική επανάσταση»: Μια ολοκληρωμένη στρατηγική για την Καλαμάτα του πολιτισμού

(Πρώτη Δημοσίευση, Εφημερίδα Ελευθερία, Ιούνιος 2018)

Της έχει από ετών αποδοθεί η ονομασία «πόλις πολύτροπος». Πρωταγωνίστρια ενός ιδιότυπου πειράματος από τη δεκαετία του ’80, η Καλαμάτα απέκτησε θετική δημοσιότητα με τη δημιουργία αξιόλογων σχολών καλλιτεχνικής παιδείας και την ανάδειξη πρωτοποριακών εκδηλώσεων, όπως το Φεστιβάλ Χορού, ενώ σταδιακά διαμορφώνονται και σύγχρονες πολιτιστικές υποδομές. Παρ’ όλα αυτά, διαπιστώνεται πως η πόλη αδυνατεί να αξιοποιήσει ουσιαστικά το πολιτιστικό της κεφάλαιο προς όφελος της ευημερίας των πολιτών της. Για να συμβεί αυτό, επείγει η διατύπωση ενός συγκεκριμένου οράματος και η υλοποίηση μιας συνεκτικής στρατηγικής που θα αναδεικνύουν τον πολιτισμό σε πρωταγωνιστή της αναπτυξιακής της αναγέννησης. Ας δούμε τους βασικούς άξονες:

1. Με αξιοποίηση της κληρονομιάς διεκδίκησης της πολιτιστικής πρωτεύουσας: Παρ’ ότι ξοδεύτηκαν για τη διεκδίκηση της διοργάνωσης -χωρίς αποτέλεσμα- εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, καμία ενέργεια για την υλοποίηση των πορισμάτων των ειδικών δεν έχει γίνει. Απαιτείται άμεσα να λειτουργήσει με ανεξάρτητη, τεχνοκρατική διοίκηση το Μέγαρο Χορού ως βιώσιμος πολυχώρος συνεδρίων, εκθέσεων, πολιτιστικών γεγονότων και εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Ακόμα, επείγει να λειτουργήσει Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, που λείπει από την πόλη. Να ιδρυθεί Ορχήστρα Νέων καθώς και να ξεκινήσει άμεσα η κατασκευή του ανοιχτού θεάτρου στην Αγορά. Να γίνει η πόλη διεθνές εκπαιδευτικό κέντρο επαγγελμάτων συναφών με τον πολιτισμό, με τη συνεργασία δήμου, Πανεπιστημίου, ΤΕΙ, Επιμελητηρίου και άλλων συναφών φορέων.

2. Με τη μετεξέλιξη πολιτιστικών εκδηλώσεων και υποδομών: Με την ένταξη του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ ώστε να εξασφαλιστούν και η ιδιοπροσωπία του αλλά και η βιωσιμότητά του. Με τη μετεξέλιξη του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. σε εργαστήρι θεατρικής παιδείας σε συνεργασία με τους ερασιτεχνικούς θιάσους. Με τη συνδιοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων με τους γειτονικούς δήμους και την ανάπτυξη μόνιμης συνεργασίας με καταξιωμένους πολιτιστικούς φορείς, όπως το Μέγαρο Μουσικής, η Λυρική Σκηνή, το Εθνικό Θέατρο, η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση και το Κέντρο Πολιτισμού «Σταύρος Νιάρχος». Με την περαιτέρω ανάπτυξη της πολιτιστικής παιδείας και την ένταξή της στα σχολεία (συνεργασία σχολών της “Φάρις” με φορείς εκπαίδευσης).

3. Με έμφαση στο τρίπτυχο πολιτισμού-τουρισμού-αθλητισμού: Με την ανάδειξη και τη διαλειτουργικότητα των υφιστάμενων μουσείων (κοινό εισιτήριο, μια ιστοσελίδα, εκπαιδευτικά προγράμματα) αλλά και τη δημιουργία νέων θεματικών (Ναυτικής Παράδοσης, Νερού στο Φράγμα Παμίσου). Με την άμεση προώθηση της επισκεψιμότητας του αρχαιολογικού χώρου της Θουρίας. Με την αρμονική διασύνδεση των υφιστάμενων πολιτιστικών και αθλητικών εκδηλώσεων στην πόλη και σε συνάρτηση με την ανάπτυξη του τουρισμού κρουαζιέρας και τη λειτουργία ΠΟΤΑ στη Δυτική Παραλία.

4. Με ανάπτυξη της πολιτιστικής διπλωματίας: Ο τομέας που η Καλαμάτα μπορεί και πρέπει να πρωταγωνιστήσει. Με τη συμμετοχή της σε δίκτυα πολιτιστικής αλλά και αναπτυξιακής αναφοράς, όπως το Europa Nostra, οι Σύνδεσμοι Πόλεων Eurocities και Medcities αλλά και το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Πολιτιστικού Τουρισμού (ECTN). Με την προώθηση προγραμματικής συνεργασίας με τα καταξιωμένα πολιτιστικά ινστιτούτα της Ευρώπης (Βρετανικό Συμβούλιο, Γαλλικό Ινστιτούτο, Ινστιτούτο Γκαίτε κ.λπ.). Με τη διεκδίκηση της μόνιμης εγκατάστασης οργανισμών της Ε.Ε. και της διεξαγωγής σημαντικών διεθνών εκδηλώσεων, καθώς και την παραγωγική αξιοποίηση των υφιστάμενων αδελφοποιήσεων, ειδικά με την κινεζική Σιάν.

Η (επι-)στροφή της πόλης του πολιτισμού

Αξιοποιώντας σωστά το πολύτιμο πολιτιστικό της κεφάλαιο, η Καλαμάτα μπορεί να βαδίσει με δυναμική και αυτοπεποίθηση προς το μέλλον. Η απάντηση στην υφιστάμενη διαχείριση δεν θα προέλθει από επικοινωνιακούς ακτιβισμούς αλλά από την υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης πρότασης που θ’ αναδεικνύει το ποιοτικό ανθρώπινο δυναμικό της πόλης προς όφελος του συνόλου. Για να επιστρέψουν όσοι αναγκάστηκαν να φύγουν και να εργαστούν από κοινού με τα πολλά δυναμικά της στοιχεία, ώστε το όραμα της νέας αυτής «πολιτιστικής επανάστασης» να γίνει πράξη. Σύντομα θα έρθει ξανά η ώρα των πολιτών. Και με οδηγό της τον πολιτισμό, η Καλαμάτα επιστρέφει.

Continue Reading

Στο “κυνήγι” του facebook: Ο νέος Γενικός Κανονισμός της Ε.Ε. για την προστασία των προσωπικών δεδομένων – μια κριτική παρουσίαση

Στην εποχή μας, η έννοια της ιδιωτικής ζωής αποτελεί, για τους περισσότερους, μάλλον άγνωστη λέξη. Η «έκρηξη» στη χρήση των κοινωνικών δικτύων (social media) την τελευταία δεκαετία οδήγησε στην έκθεση προσωπικών δεδομένων δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε καθημερινή βάση, αλλά και πολλαπλασίασε τους κινδύνους καταχρήσεων, όπως αποδείχθηκε με την πρόσφατη αποκάλυψη της διαρροής δεδομένων εκατομμυρίων χρηστών του Facebook. Πιστό στο δόγμα ότι η νομοθεσία ακολουθεί την κοινωνική πραγματικότητα, ένα νέο νομοθέτημα φιλοδοξεί να προστατεύσει πιο αποτελεσματικά τα δεδομένα των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ενωσης: Είναι ο Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων (Κανονισμός Ε.Ε. 2016/679, ΓΚΠΔ ή GDPR), που τίθεται σε ισχύ στις 25 Μαΐου και ρυθμίζει την επεξεργασία από ιδιώτες, εταιρείες ή οργανισμούς των προσωπικών δεδομένων φυσικών προσώπων, ενώ δεν εφαρμόζεται στην επεξεργασία προσωπικών δεδομένων αποθανόντων ή νομικών προσώπων.

Το νέο θεσμικό πλαίσιο δεν ισχύει για δεδομένα που υποβάλλονται σε επεξεργασία για καθαρά προσωπικούς λόγους ή δραστηριότητες που πραγματοποιούνται κατ’ οίκον, υπό τον όρο ότι δεν υπάρχει σύνδεσή τους με επαγγελματική ή εμπορική δραστηριότητα.

Τι προστατεύει ο νέος Κανονισμός; Προσωπικό δεδομένο, κατά τον Κανονισμό, είναι οποιαδήποτε πληροφορία σχετίζεται με αναγνωρισμένο φυσικό πρόσωπο, π.χ. ονοματεπώνυμο, διεύθυνση κατοικίας, προσωπική διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, αριθμός δελτίου ταυτότητας, μια διεύθυνση IP (Internet Protocol). Προσωπικά δεδομένα που έχουν αποχαρακτηριστεί, είναι κρυπτογραφημένα ή ψευδώνυμα, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εκ νέου αναγνώριση ενός φυσικού προσώπου, εμπίπτουν επίσης στο πεδίο εφαρμογής του Κανονισμού. Ο Κανονισμός προστατεύει μάλιστα τα προσωπικά δεδομένα ανεξάρτητα από την τεχνολογία που χρησιμοποιείται για την επεξεργασία τους και ισχύει τόσο για αυτοματοποιημένη όσο και για χειροκίνητη επεξεργασία, υπό τον όρο ότι τα δεδομένα οργανώνονται σύμφωνα με προκαθορισμένα κριτήρια (π.χ. με αλφαβητική σειρά).

Με το νέο θεσμικό πλαίσιο, οι πολίτες της Ε.Ε αποκτούμε συγκεκριμένα δικαιώματα σε σχέση με τα προσωπικά μας δεδομένα (δικαίωμα ενημέρωσης από τον υπεύθυνο επεξεργασίας, πρόσβασης στα δεδομένα μας, διόρθωσης των ανακριβών δεδομένων, διαγραφής αυτών, περιορισμού της επεξεργασίας τους ή/και εναντίωσης σε αυτήν).

Συναφώς, η επεξεργασία των δεδομένων μπορεί να γίνεται μόνο με τη ρητή μας συγκατάθεση σε αυτήν.

Επιβάλλονται πρόσθετες υποχρεώσεις στους υπευθύνους επεξεργασίας, που πρέπει να τηρούν τις αρχές της διαφάνειας και της λογοδοσίας, ενώ καθιερώνεται η αυξημένη προσωπική τους ευθύνη για την ορθή επεξεργασία, η οποία διασφαλίζεται μέσω της θέσπισης ενός αναβαθμισμένου πλαισίου διοικητικών και ποινικών κυρώσεων.

Εμβληματικού χαρακτήρα καινοτομία συνιστά η υποχρέωση διορισμού Υπευθύνου Προστασίας Δεδομένων (DPO), ως αρμόδιου και εκπαιδευμένου συντονιστή της εφαρμογής πολιτικής προστασίας δεδομένων σε δημόσιους οργανισμούς αλλά και στην πλειοψηφία των εταιριών.

Τέλος, ιδρύεται το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Προστασίας Δεδομένων, που αποτελείται από τους επικεφαλής των αρμοδίων εθνικών αρχών και τον Ευρωπαίο Επόπτη Προστασίας Δεδομένων και είναι επιφορτισμένο με τη συνεπή και ομοιόμορφη εφαρμογή του Κανονισμού, εκδίδοντας κατευθυντήριες οδηγίες για την ερμηνεία βασικών εννοιών του αλλά και δεσμευτικές αποφάσεις σε διαφορές σχετικά με ζητήματα διασυνοριακής επεξεργασίας.

Πρόκληση ή ευκαιρία;

Παρότι προηγήθηκε μια διετία προσαρμογής των επιχειρήσεων και των οργανισμών στις απαιτήσεις του Κανονισμού, αυτή εξακολουθεί να συνιστά πρόκληση, δεδομένης και της εύθραυστης οικονομικής συγκυρίας. Θα απαιτηθεί διαρκής και παραγωγική συνεργασία μεταξύ της Αρχής Προστασίας Προσωπικών δεδομένων, ως εποπτικού φορέα, του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, προκειμένου να πετύχει το νέο πλαίσιο προστασίας. Η μείωση της περιττής γραφειοκρατίας, με την κατάργηση των γνωστοποιήσεων επεξεργασίας στην εποπτεύουσα αρχή, και η ενισχυμένη προστασία των δικαιωμάτων των παιδιών συνιστούν, πάντως, θετικά βήματα. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να γίνει κατανοητό πως η αποτελεσματική προστασία των προσωπικών δεδομένων μας συνεπάγεται και το ανάλογο κόστος για όλους. Μένει ν’ αποδειχθεί στην πράξη αν η κοινωνία μας, εθισμένη στην εκούσια ή ακούσια έκθεση της ιδιωτικότητας, είναι διατεθειμένη να το επωμιστεί.

Πρώτη Δημοσίευση, Εφημερίδα Ελευθερία, Μάιος 2018

Continue Reading

Η «πόλη του Θεού»: η πρόκληση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης για μια νέα εποχή στο Δήμο Καλαμάτας

(Πρώτη Δημοσίευση, Εφημερίδα Ελευθερία, Απρίλιος 2018)

Για πολλούς συμπατριώτες μας, οι σημερινοί κρατικοί θεσμοί θεωρούνται απόμακροι και ξένοι. Τούτο ισχύει ακόμα και για τα «κύτταρα» της δημοκρατίας, τους δήμους, όπου η εξουσία ασκείται πρακτικά από ένα κλειστό κλαμπ ανθρώπων περιμετρικά του εκάστοτε δημάρχου, με τους πολίτες να αδυνατούν να συμμετάσχουν ουσιαστικά στη λήψη αποφάσεων που τους αφορούν και να βελτιώσουν την καθημερινότητά τους σε κρίσιμους τομείς. Και η περίπτωση της Καλαμάτας δεν αποτελεί, δυστυχώς, εξαίρεση. Η θετική απάντηση στις προκλήσεις αυτές, μπορεί να είναι η εφαρμογή μιας πολιτικής ηλεκτρονικής διακυβέρνησης με σύγχρονες, ποιοτικές υπηρεσίες και δυνατότητες προς όλους, προς άρση των ανισοτήτων μεταξύ δημοτών στο κέντρο, τις γειτονιές και τα χωριά, και με ενίσχυση της διαφάνειας και της λογοδοσίας των αρχόντων. Καιρός να περάσουμε στην πράξη.

Ένα «κλικ» με πολλαπλά οφέλη για όλους

Η ανάπτυξη εφαρμογών ηλεκτρονικής διακυβέρνησης στην πόλη μας μπορεί να αποφέρει προστιθέμενη αξία σε μια σειρά τομέων και ειδικότερα:

• Στη διαφανή λειτουργία των θεσμών: με την καθιέρωση ζωντανής μετάδοσης των συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου και των άλλων δημοτικών οργάνων, με επέκταση των διαθέσιμων ανοικτών δεδομένων για τους πολίτες, με δημιουργία πλατφόρμας διαβούλευσης των σχεδίων διοικητικών πράξεων κρίσιμου ενδιαφέροντος αλλά και την προοδευτική συμμετοχή των δημοτών στις αποφάσεις του δήμου μέσω ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων.

• Στην τουριστική ανάπτυξη: με τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου τουριστικού portal σε πολλές γλώσσες και με αποστολή τόσο την παροχή πληροφοριών όσο και συναφών υπηρεσιών προς τους επισκέπτες της Καλαμάτας καθώς και μιας πληροφοριακής εφαρμογής για τα δρομολόγια των τοπικών συγκοινωνιών κάθε είδους (λεωφορείων, ακτοπλοϊκών, αεροπορικών, σιδηροδρομικών).

• Στην αναβαθμισμένη εξυπηρέτηση των δημοτών: με την καθολική ηλεκτρονική διακίνηση και χορήγηση πιστοποιητικών και την πραγματοποίηση ηλεκτρονικών πληρωμών, τη δημιουργία ανοικτής στους πολίτες, διαδραστικής πλατφόρμας για την έγκαιρη δήλωση και το γεωγραφικό εντοπισμό των βλαβών στις υποδομές, την ύδρευση, το φωτισμό, την οδοποιία, ώστε να διευκολύνεται ο προγραμματισμός της αποκατάστασής τους.

• Στην ενίσχυση της ασφάλειας και της πολιτικής προστασίας: με την υλοποίηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής ηλεκτρονικής επιτήρησης ευάλωτων περιοχών σε κρούσματα εγκληματικότητας και κρίσιμων σημείων για την οδική ασφάλεια και τη δημιουργία μηχανισμού ετοιμότητας για την αντιμετώπιση προβλημάτων, τηρουμένων πάντοτε των αυξημένων, πλέον, εγγυήσεων προστασίας των προσωπικών δεδομένων. Αλλά και στον τομέα της πολιτικής προστασίας, σημαντική συμβολή στην πρόληψη και την επιτυχή αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών μπορεί να έχει η λειτουργία ενός ηλεκτρονικού συστήματος ενημέρωσης και «συναγερμού» με αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων δεδομένων και κατάλληλο συντονισμό των εμπλεκομένων φορέων.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι για την επιτυχή μετάβαση της Καλαμάτας στην ψηφιακή εποχή, είναι αναγκαία η συνεργασία με τους πρωτοπόρους επιστημονικούς φορείς και η αξιοποίηση των βέλτιστων διεθνών πρακτικών στον τομέα.

Το «κλειδί» της νέας εποχής

Στη συνείδηση και τις συζητήσεις μας, η Καλαμάτα θεωρείται -όχι άδικα- «ευλογημένος τόπος». Ακόμα και ο τεχνολογικός κολοσσός της Apple ανακοίνωσε πρόσφατα ένα σχέδιο παραγωγής δικών του chips για συσκευές Mac με την κωδική ονομασία… «Kalamata». Για να υλοποιηθεί όμως η διαπίστωση αυτή, απαιτείται μια νέα πολιτική αντίληψη με προτεραιότητα στις αρχές της συλλογικότητας, της ισοτιμίας κέντρου-δημοτικής περιφέρειας και της διαφάνειας. Και η υιοθέτηση και εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου μοντέλου ηλεκτρονικής διακυβέρνησης θα είναι ο καταλύτης, το «κλειδί» της νέας εποχής για την πόλη και τους -ενεργούς- πολίτες της. Μιας εποχής που μπορεί σύντομα να αποτελεί πραγματικότητα.

Continue Reading

Η «πιο σκοτεινή ώρα»: η κυοφορούμενη εθνική συρρίκνωση και η ανάγκη για μια νέα, πατριωτική ηγεσία

(Πρώτη Δημοσίευση: Εφημερίδα Ελευθερία, Μάρτιος 2018)

Την αυγή του 2018 επικρατεί στη χώρα μας μια παράξενη, επίπλαστη ευφορία. Ο κόσμος αρχίζει να ξυπνά από το συλλογικό του λήθαργο και να κυκλοφορεί δειλά-δειλά, ενώ η οικονομία βαδίζει προς ήπια ανάπτυξη. Φαίνεται πως η θεωρητική έξοδος από το καθεστώς της ταπεινωτικής μνημονιακής μας εξάρτησης τον ερχόμενο Αύγουστο καλλιεργεί προσδοκίες και ψευδαισθήσεις σε πολιτικούς και πολίτες. Παρότι τα μνημόνια τυπικά τελειώνουν, όλοι αναφέρονται ήδη στο άτυπο τέταρτο μνημόνιο με νέα μέτρα, εξωπραγματικά πρωτογενή πλεονάσματα και διευρυμένη εποπτεία ως το 2022. Κι όμως, ελάχιστοι αναφέρονται στο πιο επικίνδυνο «μνημόνιο», που έχει ήδη τεθεί σε πλήρη εφαρμογή: στην προσβολή της εθνικής μας ψυχής και την κυοφορούμενη συρρίκνωση της κυριαρχίας μας στη Μακεδονία, το Αιγαίο και τη Θράκη. Μπορούμε άραγε οι Ελληνες ν’ αντισταθούμε και να βγούμε ξανά μπροστά;

Εν ονόματι της Μακεδονίας

Η επίλυση του ζητήματος της ονομασίας της πΓΔΜ επανήλθε αιφνιδιαστικά και εκβιαστικά στο προσκήνιο, καθώς η χώρα αυτή βρίσκεται στο επίκεντρο γεωπολιτικών ανταγωνισμών μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ και Ρωσίας. Είναι προφανές ότι το αλυτρωτικό αφήγημα κάποιων κομιτατζήδων, που υποδαύλισαν ιστορικά για δικούς τους λόγους το Κομμουνιστικό Κόμμα και ο Τίτο, πέτυχε ήδη το βασικό σκοπό του εις βάρος της Ελλάδας: Ο κόσμος σήμερα αναφέρεται σε «Μακεδονία» και εννοεί τους γείτονες και όχι εμάς. Οι ευθύνες των κυβερνήσεων, από το 1945 ως σήμερα, είναι αυταπόδεικτες. Ομως, το κλείσιμο μιας υπόθεσης άρον-άρον χωρίς εγγυήσεις τερματισμού της ανιστόρητης προπαγάνδας των Σκοπίων και η απεμπόληση του τελευταίου ισχυρού εθνικού μας όπλου, δηλαδή του βέτο στην προσχώρησή τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αντιτίθεται, δίχως άλλο, στα εθνικά μας συμφέροντα.

Η λύση είναι αναγκαία, αλλά σε κατάλληλο χρόνο και με επωφελείς για μας όρους, και όχι για να εξυπηρετηθούν ξένα συμφέροντα στην περιοχή. Ανάλογη κατάσταση επικρατεί και στις ελληνο-αλβανικές σχέσεις, με την πολιτεία να έχει ουσιαστικά εγκαταλείψει το βορειοηπειρωτικό ελληνισμό, ενώ η άλλη πλευρά επιμένει στην προβολή ανιστόρητων διεκδικήσεων των ανθελλήνων τσάμηδων.

Στο χαρέμι του Σουλτάνου

Κι αν στο βορρά υπάρχει κινητικότητα, ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται εξ ανατολών. Οι νεοοθωμανικές επιδιώξεις του ισλαμιστή Τούρκου Προέδρου εκτείνονται από τη Θράκη ως την Κύπρο και αναπτύσσονται με καλπασμό: με διαρκείς απόπειρες εργαλειοποίησης των μουσουλμάνων της Θράκης, με εντεινόμενες παραβιάσεις εναερίου χώρου και χωρικών υδάτων, με προσβολή της επιχείρησης εξόρυξης υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά και με τον έλεγχο της «στρόφιγγας» των μεταναστευτικών ροών στο ανατολικό Αιγαίο, που γονατίζουν τα νησιά μας.

Η ελληνική απάντηση σε όλα αυτά; Μια άπελπις επιχείρηση κατευνασμού του «απρόβλεπτου Σουλτάνου», παραβλέποντας τις παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων, την εισβολή στη Συρία και το διαρκή εξοπλισμό με νέα συστήματα. Και αυτό όταν η πατρίδα μας βιώνει διαρκή δημογραφική συρρίκνωση, ενώ ο πληθυσμός της γείτονος, μόνο το 2017, αυξήθηκε κατά ένα εκατομμύριο!

Σε αναζήτηση εθνικής ηγεσίας

Έχει διαχρονικά αποδειχθεί ότι η μοίρα των λαών κρίνεται από την ανταπόκριση της ηγεσίας τους στις καθοριστικές ιστορικές στιγμές. Με τις πρόσφατες εκδηλώσεις του, ο λαός μας έδειξε να αφυπνίζεται, επιτέλους, στα εθνικά ζητήματα και να προηγείται, ευτυχώς ή δυστυχώς, της ηγεσίας του. Για να γίνει όμως το καθοριστικό βήμα της χώρας προς τα εμπρός και να κερδίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για όλους, χρειαζόμαστε νέα, πατριωτική ηγεσία.

Η Επανάσταση του 1821, που ξεκίνησε πριν από 197 χρόνια από αυτή τη γωνιά της Ελλάδας, μας δείχνει το δρόμο. Η πιο σκοτεινή ώρα της πατρίδας μας ίσως γεννήσει το φως της εθνικής μας ανάστασης.

Continue Reading

Η «χρονιά του σκύλου»: οι 9+9 στρατηγικές προτεραιότητες για τη Μεσσηνία το 2018 (Μέρος Β’)

(Πρώτη Δημοσίευση, Εφημερίδα Ελευθερία, Φεβρουάριος 2018)

Παρά τη σημασία των έργων υποδομής, που αναλύθηκε στην προηγούμενη παρέμβασή μας, τη νέα χρονιά έχει ανατείλει για τη Μεσσηνία και μια σειρά παράλληλων προκλήσεων στον αναπτυξιακό, κοινωνικό και πολιτιστικό τομέα, τις οποίες αξίζει να αναδείξουμε εκτενέστερα:

1. Η αναβάθμιση του Αεροδρομίου της Καλαμάτας.

Διεθνής στα χαρτιά και διαρκώς ανερχόμενος στην κυκλοφορία, ο αερολιμένας «Καπετάν Βασίλης Κωνσταντακόπουλος» αδυνατεί να εξυπηρετήσει πλέον τις ανάγκες των επιβατών. Με την κυβέρνηση να στερείται συγκεκριμένου σχεδίου, την Περιφέρεια να είναι παραδομένη στις «ονειρώξεις» του επικεφαλής της για δημιουργία αεροδρομίου…στην Τρίπολη και το Δήμο να αδυνατεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο, η χρονιά προδιαγράφεται στάσιμη. Μοναδική λύση η παραχώρηση της λειτουργίας του σε αξιόπιστο επενδυτικό σχήμα με συμβατική δέσμευση υλοποίησης των αναγκαίων έργων αναβάθμισής του, και μάλιστα με διαδικασίες «fast track», ώστε να αναδειχθεί σε περιφερειακό αεροδρόμιο-πρότυπο και εναλλακτικό του «Ελευθέριος Βενιζέλος».

2. Η παραμονή και αναβάθμιση των στρατιωτικών μονάδων.

Το 2018 ξεκίνησε με δυσοίωνα μηνύματα περί άμεσης αναστολής λειτουργίας του στρατοπέδου Παπαφλέσσα και οι αντιδράσεις των αρμοδίων είναι μάλλον αναιμικές. Επιβάλλεται η συστράτευση για την παραμονή της μονάδας ως ενεργής, κατόπιν σύνταξης οικονομοτεχνικής μελέτης με τη συμβολή όλων των φορέων, που θα αναδεικνύει τη στρατηγική υπεροχή της. Ενεργοποίηση απαιτείται και για την έναρξη λειτουργίας του Διεθνούς Κέντρου Αεροπορικής Εκπαίδευσης στην 120 Π.Ε.Α.

3. Η εκκίνηση του έργου «Βιώσιμης Αστικής Ανάπτυξης» στην Καλαμάτα.

Παρά τη δικαιολογημένη κριτική για προβληματικό σχεδιασμό, μηδενική στήριξη στις γειτονιές και ελλειμματική κοινωνική διάσταση, το έργο των 9 εκατομμυρίων Ευρώ φιλοδοξεί να αφήσει το στίγμα του στην παραλία και το ιστορικό κέντρο. Η χαμένη ευκαιρία να αποδώσει ουσιαστική προστιθέμενη αξία μπορεί να αναπληρωθεί εν μέρει με προώθηση των προβλεπόμενων πόρων του για τη στήριξη μικρών επιχειρήσεων στην πόλη.

4. Η έναρξη του συστήματος κεντρικής διαχείρισης των απορριμάτων.

Έργο-έμβλημα για την Περιφέρεια που καθυστερεί, κυρίως, με κυβερνητική ευθύνη. Αναμένεται να ξεκινήσει το συντομότερο και να βελτιώσει την ποιότητα του περιβάλλοντος στην Πελοπόννησο, παρά τις εύλογες ανησυχίες για ανετοιμότητα και επικείμενη αύξηση των δημοτικών τελών καθαριότητας.

5. Η επέκταση της Costa Navarino.

Έργο με αυτονόητη σημασία για την τοπική ανάπτυξη. Ευχή και ελπίδα να λειτουργήσει άμεσα η επόμενη φάση της επένδυσης στην Πύλο, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την περιοχή της Μεσσήνης και της Καλαμάτας.

6. Η ανάδειξη του χώρου της Αρχαίας Θουρίας.

Οι άοκνες προσπάθειες της ομάδας της Ξένης Αραπογιάννη, με περιορισμένη στήριξη Δήμου και ιδιωτών, έχουν αποφέρει θαυμαστά αποτελέσματα. Με συντονισμό των προσπαθειών, το 2018 μπορεί να είναι η χρονιά έναρξης της επισκεψιμότητας του σημαντικότερου αρχαιολογικού χώρου της ανατολικής Μεσσηνίας, με προφανή οφέλη για την περιοχή.

7. Η ενίσχυση των νοσοκομείων Καλαμάτας και Κυπαρισσίας.

Παρά τα θετικά πεπραγμένα της διοίκησης τα περασμένα χρόνια, οι προκλήσεις παραμένουν. Έμφαση πρέπει να δοθεί στην περαιτέρω στελέχωση των μονάδων με καταρτισμένο και έμπειρο προσωπικό, ώστε να ενισχυθεί η αυτόνομη λειτουργία τους και να μειωθούν οι διακομιδές. Προτεραιότητα στις υποδομές πρέπει να έχει το Νοσοκομείο Κυπαρισσίας, ώστε να αποτραπεί κάθε σχέδιο υποβάθμισής του.

8. Η ιδιωτικοποίηση της Μαρίνας της Πύλου.

Εγχείρημα που έχει σημαδευτεί από αλλεπάλληλες καθυστερήσεις, παρά τη δεδομένη σημασία του για τον τουρισμό της δυτικής Μεσσηνίας. Αναμένεται επιτέλους να ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός και να ξεκινήσει η θετική του απόδοση.

9. Η επερχόμενη αυτοδιοικητική μεταρρύθμιση.

Παρ’ ότι έχει προ πολλού εξαγγελθεί, καθυστερεί λόγω κομματικών σκοπιμοτήτων. Προτεραιότητα για τη Μεσσηνία πρέπει να αποτελέσει η διεκδίκηση ενιαίας Περιφέρειας Πελοποννήσου, η στήριξη της διοικητικής και οικονομικής αυτοτέλειας των Δήμων και η ανανέωση πολιτικών και προσώπων και στους δύο βαθμούς αυτοδιοίκησης.

Το 2018 έχει ξεκινήσει σε περιβάλλον στασιμότητας για τη Μεσσηνία. Αναμένεται λοιπόν η αφύπνιση όλων, υπευθύνων και μη, ώστε να πάμε μαζί την πατρίδα μας μπροστά.

Continue Reading

Η «χρονιά του σκύλου»: οι 9+9 στρατηγικές προτεραιότητες για τη Μεσσηνία το 2018 (Μέρος Α’ )

(Πρώτη Δημοσίευση: Εφημερίδα Ελευθερία, Ιανουάριος 2018)

Για όσους πιστεύουν στο κινέζικο ωροσκόπιο, το 2018 θα είναι για τον κόσμο μια χρονιά σταθερότητας αλλά και προκλήσεων. Μετά από ένα έτος στασιμότητας σε όλους τους τομείς, η Μεσσηνία χρειάζεται να ζήσει μια χρονιά δημιουργικής επανεκκίνησης και προώθησης έργων και πρωτοβουλιών, που θα διαμορφώσουν ένα καλύτερο μέλλον για όλους μας. Ας ξεκινήσουμε με τις προκλήσεις στον τομέα των στρατηγικών υποδομών:

1. Η ολοκλήρωση του δρόμου Σουληνάρι – Κορυφάσιο.

Το μόνο έργο με σχετική βεβαιότητα παράδοσης μέσα στο 2018. Η σημασία του για τη σύνδεση της Τριφυλίας και του Costa Navarino με τη Μεσσήνη και την Καλαμάτα είναι αυτονόητη.

2. Η ολοκλήρωση του δρόμου Τζάνε – Καλαμάκι.

Εργο εμβληματικό της ανικανότητας και του κακού σχεδιασμού της ελληνικής δημόσιας και περιφερειακής διοίκησης. Με φουσκωμένες απαλλοτριώσεις και συμπληρωματικές συμβάσεις, είναι αναγκαίο να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος της χρονιάς βελτιώνοντας σημαντικά την πρόσβαση από και προς την ανατολική Πυλία.

3. Η εκκίνηση κατασκευής του δρόμου Καλαμάτα – Ριζόμυλος.

Το έργο-σύμβολο της ανάπτυξης της Μεσσηνίας καρκινοβατεί ανάμεσα στις τοπικιστικές σκοπιμότητες και την έλλειψη βούλησης και διασφαλισμένων πόρων. Επείγει η ολοκλήρωση των μελετών του “Μορέα” και η εκκίνηση δημοπράτησης και κατασκευής του, τουλάχιστον μέχρι το Σουληνάρι, ώστε να συνδέεται αρμονικά με το νέο ενδομεσσηνιακό δίκτυο. Η αναβάθμιση του υπάρχοντος άξονα σε οδό ταχείας κυκλοφορίας προβάλλει ως μόνη ρεαλιστική λύση.

4. Η προώθηση κατασκευής του οδικού άξονα Καλό Νερό – Τσακώνα.

Το έργο οδεύει από αναβολή σε αναβολή, παρά την ωριμότητά του. Η εκκίνησή του εντός του έτους θεωρείται υπέρμετρα αισιόδοξη. Επιβάλλεται να συνδυαστεί με αναβάθμιση του τμήματος Πύργος – Καλό Νερό, που εξαγγέλθηκε προ ημερών.

5. Η ωρίμανση της υλοποίησης του δρόμου Καλαμάτα – Αρεόπολη.

Το παρατημένο έργο μιας ξεχασμένης από τους φορείς Μάνης. Επείγει να ολοκληρωθούν οι μελέτες της Περιφέρειας για την αναβάθμισή του και να ξεκινήσουν να υλοποιούνται ώριμα τμήματα, όπως η παράκαμψη Κάμπου/Σταυροπηγίου.

6. Η αναβάθμιση της οδικής πρόσβασης προς την Αρχαία Μεσσήνη.

Εχει εξαγγελθεί πολλάκις αλλά έμεινε εκεί. Χρειάζεται σοβαρός σχεδιασμός ώστε να ξεκινήσει, για να βελτιώσει την προβληματική πρόσβαση στον σημαντικό αυτό πολιτιστικό χώρο.

7. Η κατασκευή των αρδευτικών δικτύων του Φιλιατρινού φράγματος.

Ενα ακόμη έργο-μνημείο της κακοδαιμονίας του ελληνικού κράτους. Ολοκληρώθηκε με καθυστέρηση, χωρίς να έχει προβλεφθεί η υποδομή για την επιχειρησιακή του λειτουργία. Χρειάζεται άμεση επιτάχυνση ώστε να απογειωθεί η παραγωγικότητα στον κάμπο της Τριφυλίας.

8. Η έναρξη υλοποίησης των έργων αναβάθμισης του λιμανιού της Καλαμάτας.

Έργο με ισχυρή αναπτυξιακή διάσταση. Εχει καθυστερήσει δραματικά, εξαιτίας λαθών του δήμου και του αρμοδίου υπουργείου. Πρέπει να δοθεί έμφαση στην άμεση υλοποίηση τμημάτων που άπτονται με την κρουαζιέρα. Το καλοκαίρι του 2018 προοιωνίζεται χαμένο για την Καλαμάτα. Ας ελπίσουμε να είναι το τελευταίο.

9. Η εκκίνηση των έργων ανάπλασης των εκβολών του ποταμού Παμίσου.

Εξαγγέλθηκε μετά βαΐων και κλάδων αλλά η πρόοδος δεν είναι ικανοποιητική. Πρέπει να συνδυαστεί με τη δημιουργία ΠΟΤΑ στην περιοχή και να περιλάβει την περιοχή πριν το Φράγμα Παμίσου στον Αρι. Ας ολοκληρωθούν τουλάχιστον οι μελέτες για να προχωρήσει.

Με συνεργασία όλων των υπεύθυνων φορέων και ανάδειξη των δημιουργικών δυνάμεων της κοινωνίας, το 2018 μπορεί να είναι για τη Μεσσηνία μια πραγματικά καλή χρονιά. Αρκεί οι ευχές να γίνουν πράξεις.

Continue Reading

Το πραγματικό «κοινωνικό μέρισμα»: μια νέα, εθνική ενεργειακή πολιτική

(Πρώτη Δημοσίευση: Εφημερίδα Ελευθερία, Δεκέμβριος 2017)

Τις τελευταίες μέρες του 2017 στην πατρίδα μας, πολιτικοί και πολίτες «χορεύουν» στο ρυθμό του περιβόητου κοινωνικού μερίσματος. Η συμμετοχή σε αυτό το μνημονιακό «τανγκό των Χριστουγέννων» δεν αφήνει περιθώριο ανάδειξης κάποιων λιγότερο… πιασάρικων ειδήσεων, όπως η ακόλουθη: «Η Ελλάδα μαζί με την Κύπρο μοιράζονται την πρώτη θέση στην αύξηση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat. Το πρώτο εξάμηνο του 2017 το ρεύμα για οικιακή χρήση αυξήθηκε κατά 12,8%. Η Eurostat, για να συγκρίνει τις τιμές μεταξύ των κρατών-μελών, παίρνει ως βάση την ετήσια κατανάλωση μιας λάμπας 10 watt, η οποία καίει ρεύμα 3 ώρες την ημέρα. Οι Ελληνες, με βάση αυτή τη σύγκριση, πληρώνουν 1,94 ευρώ την κιλοβατώρα, όσο ακριβώς και οι Σουηδοί».

Ελλάδα όπως… Σουηδία;

Γίναμε λοιπόν Σουηδία στο κόστος της ενέργειας, παρά το υποδιπλάσιο κατά κεφαλήν εισόδημά μας και την -υποτίθεται σωτήρια- απελευθέρωση της σχετικής αγοράς με την είσοδο ιδιωτών παρόχων. Κι όμως: Η Ελλάδα του ήλιου και του αέρα παράγει σήμερα λιγότερη ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές (ΑΠΕ) απ’ ό,τι οι… σκοτεινοί Σκανδιναβοί, ενώ η πολυαναμενόμενη εξόρυξη υδρογονανθράκων σε Δυτική Ελλάδα και Κρήτη προχωρεί με ρυθμό… χελώνας. Η επείγουσα στροφή στην ενεργειακή μας πολιτική αποτελεί, στην πραγματικότητα, προϋπόθεση της εθνικής μας επιβίωσης.

Οι πυλώνες της ενεργειακής στρατηγικής

Η νέα εθνική στρατηγική στον τομέα της ενέργειας δεν μπορεί παρά να βασίζεται σε δύο κύριους πυλώνες: τη μέγιστη απεξάρτηση της εσωτερικής κατανάλωσης από πετρέλαιο, φυσικό αέριο και λιγνίτη, και τη βέλτιστη αξιοποίηση υδρογονανθράκων και γαιανθράκων για ενεργειακές εξαγωγές.

Έτσι, στο εσωτερικό της χώρας πρέπει να επιδιωχθεί η κάλυψη της κατανάλωσης σχεδόν αποκλειστικά από ηλιακή, αιολική και γεωθερμική ενέργεια. Εν προκειμένω, πρέπει να ενισχυθεί η δημιουργία φωτοβολταϊκών και αιολικών πάρκων, η ηλεκτροδότηση, θέρμανση και ψύξη δημοσίων κτηρίων, επιχειρήσεων και κατοικιών με ΑΠΕ, καθώς και η υποχρεωτική τροφοδότηση των οχημάτων με «καθαρή» ηλεκτρική ενέργεια στα πρατήρια καυσίμων. Για τη χρηματοδότηση των παρεμβάσεων αυτών απαιτείται πλήρης ενεργοποίηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων και μια ολοκληρωμένη πολιτική προσέλκυσης ιδιωτικών επενδύσεων. Η Μεσσηνία και η Καλαμάτα μπορούν και πρέπει, με κατάλληλες πρωτοβουλίες, να πρωταγωνιστήσουν στο νέο ενεργειακό μοντέλο, λόγω των γεωπολιτικών και κλιματικών μας πλεονεκτημάτων.

Περαιτέρω, επείγει η προώθηση της αξιοποίησης των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, με άμεση επιτάχυνση όλων των επιχειρήσεων εξόρυξης, αλλά και λιγνίτη, που αποτελεί πολύτιμη περιουσία της ελληνικής γης. Με όχημα τον ισχυρό, ελληνόκτητο στόλο εμπορικών πλοίων και τα σύγχρονα διυλιστήρια που διαθέτουμε, η Ελλάδα μπορεί να αναδειχθεί σε βασικό παίκτη στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη ως παραγωγός και χώρα εξαγωγών ταυτόχρονα, απογειώνοντας έτσι το όφελος για την οικονομία και την κοινωνία μας.

Ένα… επαναφορτιζόμενο κοινωνικό μέρισμα

Με την υλοποίηση μιας εθνικής ενεργειακής πολιτικής που προτάσσει τις ανανεώσιμες πηγές για εσωτερική κατανάλωση και την αξιοποίηση των ενεργειακών αποθεμάτων της χώρας μας ως εξαγώγιμου προϊόντος, θα δημιουργηθεί ένα πλούσιο και κυρίως μόνιμο κοινωνικό μέρισμα, για τη στήριξη των αδύναμων συμπολιτών μας αλλά και για την ενίσχυση της παιδείας, της υγείας και της ανάπτυξης στον τόπο μας. Αξίζει να κάνουμε, επιτέλους, στην πατρίδα και στους εαυτούς μας αυτό το δώρο, έστω και χριστουγεννιάτικο.

Continue Reading

Η Ελλάδα στη… σύνταξη: Προς μια Εθνική Δημογραφική Πολιτική;

(Πρώτη Δημοσίευση: Εφημερίδα Ελευθερία, Οκτώβριος 2017)

Η είδηση από τον τοπικό Τύπο πέρασε μάλλον στα ψιλά: «Ο πληθυσμός της Μεσσηνίας έχει μειωθεί κατά 6.343 κατοίκους από την Πρωτοχρονιά του 2002 έως την Πρωτοχρονιά του 2016, και πλέον στο νομό μένουν μόνο 159.883 άνθρωποι… Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2015 στη Μεσσηνία γεννήθηκαν 1.197 παιδιά, ενώ πέθαναν 1.976 άνθρωποι». Δυστυχώς, το θέμα δεν αφορά μόνο τη Μεσσηνία. Η Ελλάδα, εδώ και δεκαετίες, γηράσκει δυστυχώς… μη διδασκομένη, με την τάση να επιδεινώνεται τα τελευταία χρόνια της κρίσης με τη φυγή πολλών νέων ανθρώπων στο εξωτερικό. Η ανησυχητική αυτή εξέλιξη, που ενεργοποίησε μόλις προ ημερών ακόμα και την εν υπνώσει τελούσα αρμόδια επιτροπή της Βουλής, συνιστά, χωρίς υπερβολή, μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας, του ασφαλιστικού συστήματος και, τελικά, της επιβίωσης της πατρίδας μας. Μια Εθνική Δημογραφική Πολιτική προβάλλει πλέον όχι μόνο ως στρατηγική επιλογή, αλλά και ως επιτακτική ανάγκη για την Ελλάδα.

Πολιτική με «ρήτρα δημογραφικότητας»

Ο σχεδιασμός και η εφαρμογή δημογραφικής πολιτικής, κατ’ εκπλήρωση της ρητής υποχρέωσης του κράτους, πρέπει να συνδυαστεί αρμονικά με μέτρα προστασίας της οικογένειας (και ιδίως των πολύτεκνων οικογενειών), καθώς και του γάμου, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας. Δεν πρόκειται για ιδεοληψία, αλλά για έμπρακτο σεβασμό προς τα οριζόμενα στο Ελληνικό Σύνταγμα (άρθρο 21).

Έτσι, η δημογραφική διάσταση πρέπει εφεξής να διατρέχει και να διαμορφώνει ως οριζόντια δράση όλες τις πολιτικές του κράτους – φορολογική, κοινωνική, εκπαιδευτική, αναπτυξιακή- και να περιλαμβάνει τα ακόλουθα, συγκεκριμένα μέτρα:

– Αύξηση του επιδόματος τέκνων σε τουλάχιστον 200 ευρώ μηνιαίως, αφορολόγητου και ανά τέκνο, για τις χαμηλού ετησίου εισοδήματος οικογένειες (έως € 6.000) και αποκλιμάκωσή του έως 50 ευρώ μηνιαίως ανά τέκνο για τις οικογένειες με υψηλό εισόδημα. Παράλληλα, σύνδεση της χορήγησης του επιδόματος με περιουσιακά κριτήρια, καθώς και με επιτυχή φοίτηση των τέκνων στην ελληνική δημόσια εκπαίδευση, ώστε να αποφεύγονται γνωστές καταχρήσεις από κοινωνικές ομάδες.

– Απαλλαγή από τον ΕΝΦΙΑ της πρώτης κατοικίας των οικογενειών με παιδιά έως 18 ετών ή σπουδάζοντα σε ελληνικά ΑΕΙ, με εκκίνηση τα 200.000 ευρώ αντικειμενικής αξίας και κλιμάκωση της απαλλαγής για οικογένειες με περισσότερα τέκνα.

– Ιδρυση Εθνικού Ταμείου Στήριξης Οικογένειας με θεσμοθετημένα έσοδα από δημόσιες και ιδιωτικές πηγές (αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας, εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, φορολογικά έσοδα, δωρεές) και σκοπό τη χρηματοδότηση παροχών προς την ελληνική οικογένεια – όπως επιδόματα και δαπάνες τοκετού, υποτροφίες επίδοσης σπουδών, λειτουργία νέων παιδικών σταθμών, επιδοτήσεις δράσεων επιχειρηματικότητας και επαγγελματικής κατάρτισης.

– Εφαρμογή ολοκληρωμένων προγραμμάτων οικογενειακού προγραμματισμού, αγωγής υγείας, οδικής ασφάλειας, και ελέγχου των παράνομων αμβλώσεων, με ανάθεση σχετικών αρμοδιοτήτων στους δήμους και αξιοποίηση ευρωπαϊκών κονδυλίων και χορηγιών για το σκοπό αυτό.

– Ίδρυση ανεξάρτητης αρχής για το δημογραφικό, με αρμοδιότητα την παρακολούθηση και το συντονισμό της εθνικής πολιτικής στο συγκεκριμένο θέμα και με τη συμμετοχή σε αυτή όλων των εμπλεκομένων φορέων.

Επιστροφή στις αξίες

Για να εγγυηθούμε την οριστική έξοδο της πατρίδας μας από την κρίση, πρέπει -επιτέλους- να επενδύσουμε σε μια Ελλάδα με αξίες και αξία. Και στην Ελλάδα αυτή, ο θεσμός της οικογένειας δεν μπορεί παρά να αποτελέσει τον πυρήνα της κοινωνικής και οικονομικής αναγέννησης. Μόνο με τη διαρκή στήριξη των νέων ανθρώπων θα μετατρέψουμε το επιθυμητό σε αυτονόητο: ότι η Ελλάδα θα ζήσει και θα μεγαλουργήσει.

Continue Reading

Η δημοκρατία των αισθήσεων και των παραισθήσεων

(Πρώτη Δημοσίευση, Εφημερίδα Ελευθερία, Αύγουστος 2017)

«Χρώμεθα γαρ πολιτείᾳ… και όνομα μεν διά το μη ες ολίγους αλλ’ ες πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται».

Το γνωστό αυτό απόσπασμα του Επιταφίου Λόγου του Περικλή από τις Ιστορίες του Θουκυδίδη προοριζόταν αρχικά να κοσμήσει το Προοίμιο ενός -τελικά αποτυχημένου- πολιτικού εγχειρήματος: του σχεδίου ενός «Συντάγματος της Ευρώπης», που θα προσέδιδε την αναγκαία δημοκρατική νομιμοποίηση στη μετεξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πρωτοβουλία ανήκε -κατά τραγική ειρωνεία- στον πρώην Πρόεδρο της Γαλλίας Valéry Giscard d’ Estaing, τον άνθρωπο με το αεροπλάνο του οποίου επέστρεψε τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου 1974 στην Ελλάδα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, «εγκαινιάζοντας» την περίοδο της λεγόμενης Μεταπολίτευσης.

Όμως η αίσθηση ότι η πατρίδα μας θα ζούσε εφεξής χρόνια διαρκώς βελτιούμενης κοινωνικής ευημερίας και δημοκρατικού βίου μετατράπηκε βίαια σε παραίσθηση μετά το 2010, όταν το τέλος των συλλογικών μας ψευδαισθήσεων σηματοδότησε, πρακτικά, και το τέλος της Μεταπολίτευσης. Ζούμε άραγε σήμερα σε πραγματική δημοκρατία, και πόσο είμαστε ως λαός άξιοι γι’ αυτήν;

Η εμφύλια διαμάχη μεταξύ των επαναστατημένων από το 1821 Ελλήνων οδήγησε στη δημιουργία του ελληνικού κράτους με απόφαση των «Προστάτιδων Δυνάμεων» και στην επιλογή ξένου μονάρχη ως αρχηγού του κράτους μας, αφού ο Καποδίστριας φαινόταν σε κάποιους εξ ημών ως… υπερβολικά αυταρχικός. Έκτοτε ζήσαμε ως λαός την απόλυτη και μετέπειτα τη συνταγματική μοναρχία του Βαυαρού Όθωνα, τον ασθενή κοινοβουλευτισμό της περιόδου του Δανού Γεωργίου του Α’, τον εθνικό διχασμό της περιόδου του Κωνσταντίνου Α΄, την εύθραυστη αβασίλευτη δημοκρατία της περιόδου 1924-1936 που οδήγησε στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Ι. Μεταξά, την μετεμφυλιακή βασιλευόμενη δημοκρατία που κατέρρευσε με το καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967.

Κι όμως, η σχετική ομαλότητα του κοινοβουλευτικού βίου από το 1974, η ένταξή μας στην ΕΟΚ και μετέπειτα στην ΕΕ και στην ΟΝΕ αλλά και η ψεύτικη ευημερία που βιώναμε έκαναν πολλούς να πιστέψουν ότι ζούμε σε μια αληθινή δημοκρατία.

Κι ύστερα ήρθαν… τα μνημόνια. Οι «Προστάτιδες Δυνάμεις» επανέκαμψαν θριαμβευτικά για το… καλό μας, η μεσαία τάξη δέχθηκε και δέχεται ακόμα συντριπτικά πλήγματα, το χάσμα πλουσίων και φτωχών διευρύνθηκε δραματικά, η εθνική μας περιουσία υποθηκεύτηκε για… 99 χρόνια, η Βουλή και η κυβέρνηση μετατράπηκαν ουσιαστικά σε τραγικούς διεκπεραιωτές προαποφασισμένων μέτρων. Εκλογές γίνονται βέβαια ακόμα, αλλά σχεδόν το 50% απέχει από αυτές, ενώ κυριαρχούν η καθολική απογοήτευση από το πολιτικό σύστημα, η γενική έκπτωση των θεσμών και των αξιών, το αίσθημα αδιεξόδου και η απουσία ελπίδας για το μέλλον. Αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Δύση γενικότερα βάλλονται και αμφισβητούνται σφοδρά, με τις παραδοσιακές τους αξίες να κινδυνεύουν σοβαρά, ίσως για πρώτη φορά μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κύρια αιτία για τη σημερινή κατάσταση; Η έλλειψη ουσιαστικής, συλλογικής παιδείας βασισμένης σε αξίες.

Οι σύγχρονοι Έλληνες έχουμε αποδειχθεί πολλές φορές ανάξιοι της βαριάς προγονικής μας κληρονομιάς. Η συλλογική μας έκφραση, από τη φοροδιαφυγή έως την οδική μας συμπεριφορά, αποδεικνύεται συχνά εχθρική για την αναγέννηση της πατρίδας μας. Μόνο με μια πραγματική «επανάσταση» στην πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική μας παιδεία ως λαού, που θα επαναφέρει στο προσκήνιο το «Εμείς» αντί του «Εγώ», θα μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε τα στρατηγικά μας πλεονεκτήματα και τον εθνικό μας πλούτο και να ανακτήσουμε τη δημοκρατία που δικαιούμαστε και αξίζουμε.

Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε ότι η μοίρα όλων μας, πλουσίων και φτωχών, δεξιών και αριστερών, είναι συνδεδεμένη με τον ευλογημένο και μαρτυρικό αυτό τόπο, την Ελλάδα.

Continue Reading