Κύπρος: Η επιστροφή του «μοιραίου αεροπλανοφόρου»

«Τι φης; Νεφέλης άρ’ άλλως είχομεν πόνους πέρι;»

“Ελένη” Eυριπίδη

Δημοσιεύτηκε στις 19/8/2019 στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Online

Τις καλοκαιρινές αυτές μέρες κάθε χρόνο επανέρχεται μονότονα στο νου μου η διασκευή ενός γνωστού τραγουδιού με τον ελληνικό τίτλο «Το τανγκό της Νεφέλης», ερμηνευμένο μοναδικά από τη Χ. Αλεξίου. Οι στίχοι μιλούν για μια νεαρή κοπέλα την οποία «δυο μικροί αγγέλοι» ονειρεύονταν να ταΐζουν ρόδι και μέλι για «να μη θυμάται, να ξεχνάει τι θέλει». Συγκινημένος όμως ο Δίας από την περιπέτειά της, της πήρε «το νερό της εφηβείας», την μεταμόρφωσε σε σύννεφο και την σκόρπισε «για να μην την βρουν».

Οπως είναι γνωστό, οι αλληγορικοί αυτοί στίχοι αναφέρονται στη μαρτυρική Κύπρο και στη σύγχρονη ιστορία της. Ο μικρός αυτός τόπος, με τη στρατηγική του θέση («αεροπλανοφόρο» στην Αν. Μεσόγειο) και τη μεγάλη γεωπολιτική του σημασία ζει ξανά σε κλίμα ανησυχίας εν μέσω των κλιμακούμενων τουρκικών προκλήσεων που συνιστούν επί της ουσίας εισβολή εντός της Αποκλειστικής της Οικονομικής Ζώνης. Και ενώ, σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια μετά τα τραγικά γεγονότα του 1974 η κατοχή και η αναγκαστική διαίρεση του νησιού συνεχίζονται.

Η άλλοτε βρετανική αποικία με πληθυσμό συντριπτικά ελληνικό ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος μόλις το 1960. Οι συνθήκες ανεξαρτησίας της όμως, προϊόν έντονων διεθνών ανταγωνισμών και αντικρουόμενων επιδιώξεων, αποδείχθηκαν θνησιγενείς. Η ένωση με την Ελλάδα δεν έπαψε ποτέ να έχει ευρύ φάσμα υποστηρικτών, προκαλώντας αντίστοιχες βλέψεις διχοτόμησης στο τουρκικό κατεστημένο και στην τουρκοκυπριακή ηγεσία. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, κορυφαία φυσιογνωμία του κυπριακού δράματος, δημοφιλής αλλά και εγωκεντρικός κυβερνήτης, κρατούσε σε μια κλωστή την ισορροπία τρόμου στο νησί για σχεδόν δέκα χρόνια μετά τις διακοινοτικές ταραχές του 1963-1964. Η εμμονή του στον αδέσμευτο χαρακτήρα της Κύπρου και τα ανοίγματά του στο σοβιετικό μπλοκ προκάλεσαν τη μήνη του αμερικανικού βαθέος κράτους.

Τον Ιούλιο του 1974, το βλακώδες, προδοτικό πραξικόπημα του ιωαννιδικού καθεστώτος έδωσε το «πράσινο φως» στα «γεράκια» της Αγκυρας να επέμβουν στρατιωτικά με αμερικανοβρετανική ανοχή. Η εισβολή βρήκε τον κυπριακό ελληνισμό διαιρεμένο και την Ελλάδα πολιτικά ανάπηρη. Το αποτέλεσμα γνωστό: τουρκική κατοχή σχεδόν του 40% του κυπριακού εδάφους και de facto διχοτόμηση του νησιού.

Εκτοτε όμως η Κύπρος, με γενναία ελληνική υποστήριξη, ανέκαμψε σημαντικά. Το βιοτικό επίπεδο ενισχύθηκε, ενώ η χώρα έγινε πλήρες μέλος της Ενωμένης Ευρώπης. Η πρόσφατη ανακάλυψη μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων εντός της Α.Ο.Ζ. του νησιού ήταν η θρυαλλίδα καταιγιστικών εξελίξεων για το κυπριακό δράμα. Νέοι παίκτες -Η.Π.Α, Γαλλία και Ισραήλ- μπήκαν στο παιχνίδι της ευρύτερης περιοχής. Και βρίσκονται αυτή τη φορά στο πλευρό της Λευκωσίας για δικό τους όφελος.

Όμως, η -τυπικά- εγγυήτρια δύναμη Τουρκία παραμονεύει και απειλεί ξανά. Η αυταρχική ηγεσία της έχει οδηγήσει τη χώρα στο μάτι ενός γεωπολιτικού κυκλώνα αντικρουόμενων συμφερόντων. Επιχειρώντας λοιπόν να αποκομίσει τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη, εργαλειοποιεί την Κύπρο για να πετύχει τις επιδιώξεις της και έχει περικυκλώσει από θαλάσσης το νησί με πλοία, ερευνητικά και πολεμικά. Με εκβιαστικό τρόπο θέλει να επιβληθεί ως βασικός παίκτης στη μοιρασιά των ενεργειακών πόρων και στη δημιουργία ενός νέου, κεκαλυμμένα διχοτομημένου κυπριακού κράτους.

Απέναντι στο οργανωμένο τουρκικό σχέδιο, Ελλάδα και Κύπρος παίζουν αμυντικά βασιζόμενες κυρίως στην αντίδραση των ξένων χωρών, που προσωρινά αντιτίθενται σε αυτό λόγω ασύμπτωτων συμφερόντων. Αλλά η αντιμετώπιση αυτή σίγουρα δεν είναι αποτελεσματική. Γι’ αυτό επείγει η διαμόρφωση και εφαρμογή κοινής, ολοκληρωμένης και  πολυεπίπεδης στρατηγικής αποτροπής και περιορισμού του τουρκικού επεκτατισμού στην περιοχή. Με ενίσχυση της στρατιωτικής ισχύος των δύο χωρών και πλήρη εφαρμογή του ενιαίου αμυντικού δόγματος. Με οριοθέτηση και ανακήρυξη της ελληνικής Α.Ο.Ζ. ώστε αυτή να ενωθεί με την κυπριακή και να ακολουθήσει επωφελής τους εκμετάλλευση. Με υλοποίηση κοινής πολιτικής εθνικής ασφάλειας και προώθηση των κοινών συμφερόντων σε εταίρους και συμμάχους.

Είναι γεγονός πως η έφηβη «Νεφέλη» του 1974 ωρίμασε πια και αντιμετωπίζει ψυχραιμότερα τις απειλές και τους κινδύνους, χωρίς να πλανεύεται εύκολα από τους «αγγέλους». Ομως, η γεωστρατηγική θέση της Κύπρου μπορεί να είναι ταυτόχρονα ευχή και κατάρα, ανάλογα με το αν υπάρχει ενότητα και οργάνωση μεταξύ των δύο ισχυρών κρατικών πόλων του ελληνισμού. Είναι χρέος και συμφέρον της Ελλάδας να αναπτυχθεί γεωπολιτικά μέσω συντονισμένης δράσης με την Κύπρο. Και αυτή τη φορά δεν υπάρχει πλάνη, ούτε και μπορεί κανείς να την επικαλεστεί.

Continue Reading

Η «μάχη» της 8ης Ιουλίου: οι πραγματικές προκλήσεις για τη μετεκλογική Ελλάδα

Είναι σχεδόν προεξοφλημένο από την κοινή γνώμη ότι η χώρα μας οδεύει προς κυβερνητική αλλαγή στις εκλογές της 7ης Ιουλίου. Εν μέσω θερινής ραστώνης και με τις κλιμακούμενες τουρκικές ενέργειες να κυριαρχούν στην επικαιρότητα, ελάχιστα συζητούνται οι σοβαρές εθνικές προκλήσεις που πρέπει να απασχολήσουν όλους μας την επόμενη μέρα των εκλογών. Τα μεγάλα κόμματα ομονοούν βέβαια σε ορισμένες εύκολες παραδοχές, χωρίς να εξειδικεύουν επαρκώς τον τρόπο υλοποίησής τους. Χαμηλότεροι φόροι, περισσότερες δουλειές, μεταρρυθμίσεις σε επιμέρους τομείς βρίσκονται στην προμετωπίδα των προεκλογικών εξαγγελιών. Ανεξαρτήτως όμως εκλογικού αποτελέσματος, η επόμενη κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με φλέγοντα ζητήματα που χρήζουν συνολικής αξιολόγησης και συντονισμένης αντιμετώπισης. Γι’ αυτό και η διαμόρφωση των στρατηγικών προτεραιοτήτων για την επόμενη περίοδο αποτελεί εθνική επιταγή και μπορεί να υπηρετηθεί επιτυχώς μόνο με ενότητα και αποφασιστικότητα. Ποιες είναι όμως οι προκλήσεις αυτές;

1. Δημογραφική αναγέννηση: η αναγκαία προϋπόθεση για την ανάπτυξη

Είναι πλέον δεδομένο ότι η Ελλάδα γηράσκει μη διδασκομένη. Η αιμορραγία σε ειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό διογκώθηκε τα χρόνια της κρίσης και η οικονομική πολιτική έγινε εχθρική προς τη μέση ελληνική οικογένεια. Για να αντιμετωπιστεί αυτή η βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της ίδιας της ύπαρξης της χώρας, επιβάλλεται να επιδιωχθεί άμεσα μια «δημογραφική αναστροφή» 180 μοιρών. Με στοχευμένες παρεμβάσεις για τη φορολογική ελάφρυνση των νέων οικογενειών, γενναία ενίσχυση των δομών εκπαιδευτικής και κοινωνικής στήριξης (παιδικοί σταθμοί, ολοήμερα σχολεία, απεξάρτηση από την παραπαιδεία) και υιοθέτηση συνδυασμένων μέτρων για την επιστροφή των νέων που έφυγαν στο εξωτερικό τα προηγούμενα χρόνια. Για να προλάβουμε, έστω και στο παραπέντε, την απώλεια μιας καλής γενιάς που μπορεί να αλλάξει το μέλλον της πατρίδας μας. Η εμπέδωση θεσμικής και οικονομικής σταθερότητας και η ενίσχυση της αξιοκρατίας σε όλα τα επίπεδα αποτελούν αυτονόητες προϋποθέσεις για την επίτευξη του στόχου.

2. Παραγωγική ανασυγκρότηση: από τον κρατισμό στη συνέργεια με τις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας

Οι περισσότεροι συμφωνούν πως το μοντέλο του πελατειακού κρατισμού που κυριάρχησε στη μεταπολίτευση οδήγησε σε βαθιά αξιακή, κοινωνική και οικονομική κρίση τον τόπο. Αν θέλουμε να πάμε μπροστά, πρέπει να τελειώνουμε άμεσα με αυτό και να υιοθετήσουμε μια νέα αντίληψη για την πραγματική οικονομία. Με στήριξη και επιβράβευση των υγιών επιχειρήσεων, ενίσχυση των δημοσίων επενδύσεων σε συνδυασμό με προώθηση των μακρόπνοων, παραγωγικών ιδιωτικών επενδύσεων, ηλεκτρονική διακυβέρνηση παντού και περιορισμό μιας «σαδιστικής» γραφειοκρατίας που πνίγει τη δημιουργικότητα. Προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στους τομείς των μεταφορών, της ενέργειας και των καινοτόμων εφαρμογών σε στρατηγικούς τομείς με ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για τη χώρα (παιδεία, πολιτισμός, ορυκτός πλούτος, ορισμένα αγροτικά προϊόντα). Μόνο όταν η εργασία στον ιδιωτικό τομέα γίνει πρώτη επιλογή για τους νέους ανθρώπους θα έχουμε μπει στο σωστό δρόμο. Αλλιώς θα προσευχόμαστε κάθε χρόνο να πάει καλά ο ήδη υπερκορεσμένος τουριστικός κλάδος και να γίνονται προσλήψεις ημετέρων στο δημόσιο με οκτάμηνες συμβάσεις.

3. Επανίδρυση του κράτους: ένα διακύβευμα πιο επίκαιρο από ποτέ

Πρωτοεμφανίστηκε ως σύνθημα στις εκλογές του 2004, όμως δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Το ελληνικό κράτος παραμένει ο μεγάλος ασθενής της σύγχρονης Ελλάδας, που ναρκοθετεί κάθε βήμα προς την ουσιαστική πρόοδο της χώρας. Ασυντόνιστη και αναποτελεσματική διοίκηση, αργή και προβληματική δικαιοσύνη, αδιαφάνεια και αναξιοκρατία σχεδόν στο σύνολο του δημοσίου βίου. Εδώ απαιτείται ριζική επανεκκίνηση. Βαθιές τομές στο πολιτικό σύστημα, ενίσχυση ανεξάρτητων ελεγκτικών μηχανισμών, μείωση σπατάλης, στρατηγικός σχεδιασμός και ανεξάρτητες διοικήσεις σε όλους τους δημόσιους οργανισμούς, ηλεκτρονική διακυβέρνηση παντού, κωδικοποίηση και δραστική απλοποίηση της νομοθεσίας, αποκομματικοποίηση της διοικητικής μηχανής. Με το κράτος να γίνεται στήριγμα του δημιουργικού Ελληνα, θα αποκατασταθεί η χαμένη εμπιστοσύνη στους θεσμούς και θα ενισχυθεί η θετική οικονομική δραστηριότητα εις βάρος της παραοικονομίας.

Για τα εγχώρια πολιτικά κόμματα, οι εκλογές συνιστούν την κορυφαία μάχη που πρέπει να κερδίσουν πάση θυσία. Ο πραγματικός αγώνας για την Ελλάδα θα ξεκινήσει όμως την επόμενη μέρα. Μέσα σε περιβάλλον ογκούμενης αβεβαιότητας διεθνώς, η πατρίδα μας χρειάζεται σίγουρα νέο, αποφασιστικό βηματισμό. Χρειάζεται όμως πρωτίστως και κλίμα ενότητας και δημιουργίας στην κοινωνία και το πολιτικό μας σύστημα.

Μόνο με πυξίδα τις διαχρονικές αξίες του ελληνισμού και πίστη στις δυνατότητες του Έλληνα, μπορούμε να κερδίσουμε το στοίχημα για ένα καλύτερο μέλλον. Και αυτό πρέπει να αναλογιστούν το βράδυ της 7ης Ιουλίου νικητές και ηττημένοι των εκλογών.

Δημοσιεύτηκε στις 30/6/2019 από την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Online

Continue Reading

Η χώρα της «επικρατούσας ανευθυνότητας»: σκέψεις για την επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος

(Πρώτη Δημοσίευση: Εφημερίδα Θάρρος, Νοέμβριος 2018) 


Μέσα σε ταραγμένο, λόγω άτυπης προεκλογικής περιόδου, πολιτικό κλίμα, η χώρα μας οδεύει, με πρωτοβουλία της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, σε διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος. Ο ελληνικός Καταστατικός Χάρτης, προϊόν της πικρής εμπειρίας της μεταπολεμικής περιόδου ως το 1974, συνιστά ένα ισορροπημένο και πλήρες συνταγματικό κείμενο, που εξυπηρέτησε τη σταθερότητα των πολιτειακών θεσμών έως σήμερα. Υπέστη δε ατυχείς αναθεωρήσεις, όπως αυτή του 1986, η οποία εγκαθίδρυσε μοντέλο πρωθυπουργικής παντοδυναμίας, ανατρέποντας τις ισορροπίες εξουσίας με τον έως τότε ισχυρό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με δυσμενή αποτελέσματα. Αλλά και οι προτάσεις αναθεώρησης των κοινοβουλευτικών κομμάτων για την τρέχουσα αναθεώρηση, κινούνται, στην πλειοψηφία τους, σε ιδεοληπτική ή καιροσκοπική κατεύθυνση, παρά τα επιμέρους θετικά στοιχεία. Δύο όμως σημεία πρέπει να μας προβληματίσουν έντονα: οι αλλαγές της σχέσης κράτους-εκκλησίας και του τρόπου εκλογής του αρχηγού του κράτους.
Χωρισμός Κράτους- Εκκλησίας ή αλλοίωση της εθνικής ταυτότητας;
Όλα δείχνουν οργανωμένη μεθόδευση: στην αρχή, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία παρουσιάζει πρόταση αναθεώρησης του άρθρου 3 του Συντάγματος, μιλώντας για «θρησκευτική ουδετερότητα» του κράτους και απαλείφοντας το Χριστό ως κεφαλή της Εκκλησίας από το προτεινόμενο κείμενο. Λίγες μέρες μετά, προς πλήρη αιφνιδιασμό της κοινής γνώμης, Πρωθυπουργός και Αρχιεπίσκοπος ανακοινώνουν «συμφωνία» για ρύθμιση των σχέσεων των δύο θεσμών με αντικατάσταση της πληρωμής των κληρικών από ισόποση κρατική επιδότηση της Εκκλησίας, ενώ η αντιπολίτευση αντιδρά, επιεικώς, χλιαρά. Πέραν των πρόσθετων προβλημάτων που δημιουργεί αυτή η «συμφωνία», γεννά προφανή ερωτήματα: Επέρχεται επί της ουσίας χωρισμός Κράτους-Εκκλησίας; Εξοικονομεί χρήματα το κράτος; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά αρνητική. Ποιον εξυπηρετεί λοιπόν η εικόνα ενός αδύναμου Αρχιεπισκόπου να συμπράττει στην πολιτική μεθόδευση;
Κατά τη γνώμη μας, η θρησκευτική ελευθερία στην Ελλάδα προστατεύεται συνταγματικά επαρκώς και οι ρόλοι κράτους-Εκκλησίας είναι ήδη διακριτοί. Όποιος όμως συγκρίνει τη χώρα μας με χώρες της κεντρικής ή βόρειας Ευρώπης στο θέμα αυτό διακρίνεται είτε από άγνοια είτε ιδεοληψία. Η Ελλάδα χρειάζεται μια ισχυρή εθνική ταυτότητα, ειδικά στη σημερινή εποχή που οι απειλές ενισχύονται και η πατρίδα μας συρρικνώνεται δημογραφικά, οικονομικά και πολιτικά εις βάρος των γειτόνων μας. Και η ορθοδοξία είναι, για τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων και ανεξαρτήτως πίστης, αναπόσπαστο τμήμα της εθνικής μας ταυτότητας. Είναι επικρατούσα όχι μόνο αριθμητικά αλλά, κυρίως, συνειδησιακά και αξιακά. Συνεπώς, η σκοπούμενη πρόταση κινείται σε εσφαλμένη και επικίνδυνη κατεύθυνση, ενώ η ευθύνη της σημερινής εκκλησιαστικής ηγεσίας για συνέργεια στις αλλεπάλληλες ενέργειες αλλοίωσης της εθνικής μας φυσιογνωμίας (μνημονικά μέτρα, μακεδονικό, θρησκευτικά, συνταγματική αναθεώρηση) είναι, δυστυχώς, μεγάλη.
Ένας Πρόεδρος που ενώνει ή διχάζει το λαό;
Κατά τα λοιπά, οι προτάσεις κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, αντί να αποκαθιστούν τη θεσμική ισορροπία στην προ του 1986 κατάσταση, ομονοούν στην τελική εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας απευθείας από το λαό (αντί της αυξημένης πλειοψηφίας της Βουλής). Για κάποιους, μια ακόμα εκλογική διαδικασία ίσως είναι φαινομενικά θετική. Ας μιλήσουμε σοβαρά: Ο ιστορικός συντακτικός νομοθέτης επιφύλαξε στον αρχηγό του κράτους ρόλο ρυθμιστή του πολιτεύματος και συμβόλου εθνικής ενότητας. Γι’ αυτό και το πολίτευμά μας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική και όχι Προεδρική Δημοκρατία. Ο Πρόεδρος δεν είναι και δεν πρέπει να γίνει αντικείμενο διχασμού μεταξύ των πολιτών. Γι’ αυτό και το Σύνταγμα «υποχρεώνει», επί της ουσίας, τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις σε επιλογή προσώπου κοινής αποδοχής, που μπορεί να ενώσει. Αλλιώς, ο λαός με εκλογές αναδεικνύει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που εκλέγει το νέο Πρόεδρο. Και το μοντέλο αυτό λειτούργησε άψογα ως σήμερα με εξαίρεση, ίσως, την εκλογή Σαρτζετάκη το 1985. Αντίθετα, μια εμπλοκή του αρχηγού του κράτους σε εκλογικά παιχνίδια, ειδικά στη χώρα μας, κινδυνεύει να υπονομεύσει σοβαρά το κύρος του θεσμού και πρέπει να απορριφθεί.
Συμπερασματικά, η επικείμενη αναθεώρηση κινδυνεύει να εξελιχθεί σε φιάσκο τακτικισμών, τραυματίζοντας βαθύτερα το ήδη απαξιωμένο πολιτικό σύστημα. Το Σύνταγμά μας είναι ήδη προοδευτικό και λειτουργικό. Με εξαίρεση κάποιες αρνητικές προσεγγίσεις (ευθύνη Υπουργών, απαγόρευση μη κρατικών Α.Ε.Ι, υπερβολική βουλευτική ασυλία, διορισμός ηγεσίας της Δικαιοσύνης) δε χρειάζεται αναθεώρηση. Αναθεώρηση, και μάλιστα βαθιά, χρειάζονται οι σημερινοί εκπρόσωποι των πολιτειακών θεσμών καθώς και η λειτουργία της δημόσιας διοίκησης. Όμως και γι’ αυτά, το Σύνταγμά μας έχει την απάντηση: όλα επαφίενται στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Ας αποδείξουμε, επιτέλους, έμπρακτα, ότι τον διαθέτουμε.

Continue Reading

Η «κληρονομιά» του Ναυαρίνου: ο εθνικός μας κανόνας και η διδακτική εξαίρεση του 1940


(Πρώτη Δημοσίευση: Εφημερίδα Θάρρος , Οκτώβριος 2018)


20 Οκτωβρίου 1827: οι ενωμένοι στόλοι των τριών ισχυρών δυνάμεων της εποχής (Μ. Βρετανία, Ρωσία, Γαλλία) αποδεκατίζουν μέσα σε μόλις τέσσερις ώρες τον αγκυροβολημένο τουρκοαιγυπτιακό στόλο του Ιμπραήμ Πασά στον όρμο του Ναυαρίνου. Η είδηση έρχεται ως «μάννα εξ ουρανού» στους αποδεκατισμένους από τις εμφύλιες συρράξεις Έλληνες, που έβλεπαν την πολλά υποσχόμενη Επανάσταση του 1821 να αργοσβήνει μετά τις αλλεπάλληλες ήττες τους την προηγούμενη διετία. Έτσι, ερήμην των επαναστατημένων, ο δρόμος για την ανεξαρτησία της Ελλάδας είχε διάπλατα ανοίξει. Η συνέχεια είναι γνωστή: Οι τρεις δυνάμεις αναγορεύτηκαν σε «προστάτιδες» του έθνους μας και καθόρισαν απόλυτα τη μορφή διακυβέρνησης και τον προσανατολισμό της Ελλάδας για πάνω από έναν αιώνα. Όποιος ήθελε να κυβερνήσει, έπρεπε να πάρει πρώτα την έγκρισή τους.
28 Οκτωβρίου 1940: η φασιστική ιταλική κυβέρνηση κηρύσσει απρόκλητα τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας. Οι Έλληνες, προετοιμασμένοι υπό την αυταρχική ηγεσία του καθεστώτος Μεταξά και σε κλίμα πρωτοφανούς ομοψυχίας και ενθουσιασμού, αντιμετωπίζουν με επιτυχία έναν υπέρτερο σε αριθμούς και εξοπλισμό στρατό, οδηγώντας τον σε ταπεινωτική υποχώρηση και προκαλώντας τον εύλογο θαυμασμό του ελεύθερου κόσμου για τη γενναιότητά τους.
28 Οκτωβρίου 2018: Μοιάζοντας να δικαιώνει τους θιασώτες της κυκλικής πορείας της ιστορίας, η πατρίδα μας πορεύεται σήμερα και πάλι υπό τις ασφυκτικές οδηγίες και επιθυμίες των δανειστών της, που κορυφώθηκαν δραματικά την προηγούμενη οκταετία. Τα σοβαρά λάθη της μεταπολιτευτικής περιόδου οδήγησαν στην κρίση του 2009 και στην έξωθεν παρέμβαση για τη «διάσωση» της χώρας, ερήμην του ελληνικού λαού. Έκτοτε οι Έλληνες ζούμε και θα ζούμε μάλλον για αρκετό καιρό ακόμα, όπως ορίζουν οι ισχυροί πιστωτές μας.
Φαίνεται λοιπόν πως η σύντομη ναυμαχία του Ναυαρίνου έχει αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στη διαδρομή του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Έτσι, κατά κανόνα, αδυνατούμε να ορίσουμε αυτοδύναμα τη μοίρα μας, να συγκροτήσουμε ισχυρούς θεσμούς και βιώσιμες συμμαχίες, ενώ μας κυριεύει το σαράκι του αλληλοσπαραγμού και της αντιπαραγωγικής εσωστρέφειας. Αντίθετα, επιζητούμε διαρκώς την παρέμβαση των ξένων, εναποθέτοντας όλες τις ελπίδες μας στις πρωτοβουλίες, την καλή διάθεση ή το «φιλελληνισμό» τρίτων, παραγνωρίζοντας ότι κάποιοι θα αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς και κατά τα δικά τους συμφέροντα.
Υπάρχει όμως και η εξαίρεση στον κανόνα: όταν οι Έλληνες είχαμε ισχυρή εθνική ηγεσία, αξιόπιστους και λειτουργούντες θεσμούς, συνεννόηση σε ένα μίνιμουμ αρχών, οργανωμένη αξιολόγηση και επωφελή αξιοποίηση των διεθνών εξελίξεων, αλλά, κυρίως, ακλόνητη πίστη σε ένα υψηλό, εθνικό όραμα τα καταφέραμε. Έτσι, επεκτείναμε εδαφικά τη χώρα μας, αυξήθηκε το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού και εκπληρώσαμε σημαντικούς συλλογικούς μας στόχους μέχρι σήμερα.
Η εποποιία του 1940 ανέδειξε μεν τις εθνικές μας αρετές, εξανεμίστηκε όμως γρήγορα εξαιτίας της γερμανικής κατοχής και του αιματηρού εμφυλίου που επακολούθησαν. Σήμερα, είναι ανάγκη, περισσότερο παρά ποτέ, να αποδεχθούμε και να αξιοποιήσουμε αυτήν την εξαιρετική κληρονομιά του ’40: ότι με όραμα, σχέδιο, ηγεσία και σωστές συμμαχίες, η Ελλάδα μπορεί ξανά να ευημερήσει και να πρωταγωνιστήσει. Ας μετατρέψουμε τη διδακτική αυτή εξαίρεση σε εθνικό μας κανόνα, καθιστώντας τη ναυμαχία του Ναυαρίνου μια χρήσιμη αλλά δευτερεύουσα εθνική μας παρακαταθήκη.

Continue Reading

Η «κληρονομιά» του Ναυαρίνου: ο εθνικός μας κανόνας και η διδακτική εξαίρεση του 1940

(Πρώτη Δημοσίευση: Εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ, Οκτώβριος 2018)

20 Οκτωβρίου 1827

Οι ενωμένοι στόλοι των τριών ισχυρών δυνάμεων της εποχής (Μ. Βρετανία, Ρωσία, Γαλλία) αποδεκατίζουν μέσα σε μόλις τέσσερις ώρες τον αγκυροβολημένο τουρκοαιγυπτιακό στόλο του Ιμπραήμ Πασά στον όρμο του Ναυαρίνου. Η είδηση έρχεται ως «μάννα εξ ουρανού» στους αποδεκατισμένους από τις εμφύλιες συρράξεις Έλληνες, που έβλεπαν την πολλά υποσχόμενη Επανάσταση του 1821 να αργοσβήνει μετά τις αλλεπάλληλες ήττες τους την προηγούμενη διετία. Έτσι, ερήμην των επαναστατημένων, ο δρόμος για την ανεξαρτησία της Ελλάδας είχε διάπλατα ανοίξει. Η συνέχεια είναι γνωστή: Οι τρεις δυνάμεις αναγορεύτηκαν σε «προστάτιδες» του έθνους μας και καθόρισαν απόλυτα τη μορφή διακυβέρνησης και τον προσανατολισμό της Ελλάδας για πάνω από έναν αιώνα. Όποιος ήθελε να κυβερνήσει, έπρεπε να πάρει πρώτα την έγκρισή τους.

28 Οκτωβρίου 1940

Η φασιστική ιταλική κυβέρνηση κηρύσσει απρόκλητα τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας. Οι Έλληνες, προετοιμασμένοι υπό την αυταρχική ηγεσία του καθεστώτος Μεταξά και σε κλίμα πρωτοφανούς ομοψυχίας και ενθουσιασμού, αντιμετωπίζουν με επιτυχία έναν υπέρτερο σε αριθμούς και εξοπλισμό στρατό, οδηγώντας τον σε ταπεινωτική υποχώρηση και προκαλώντας τον εύλογο θαυμασμό του ελεύθερου κόσμου για τη γενναιότητά τους.

28 Οκτωβρίου 2018

Μοιάζοντας να δικαιώνει τους θιασώτες της κυκλικής πορείας της ιστορίας, η πατρίδα μας πορεύεται σήμερα και πάλι υπό τις ασφυκτικές οδηγίες και επιθυμίες των δανειστών της, που κορυφώθηκαν δραματικά την προηγούμενη οκταετία. Τα σοβαρά λάθη της μεταπολιτευτικής περιόδου οδήγησαν στην κρίση του 2009 και στην έξωθεν παρέμβαση για τη «διάσωση» της χώρας, ερήμην του ελληνικού λαού. Έκτοτε οι Έλληνες ζούμε και θα ζούμε μάλλον για αρκετό καιρό ακόμα, όπως ορίζουν οι ισχυροί πιστωτές μας.

Φαίνεται λοιπόν πως η σύντομη ναυμαχία του Ναυαρίνου έχει αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στη διαδρομή του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Έτσι, κατά κανόνα, αδυνατούμε να ορίσουμε αυτοδύναμα τη μοίρα μας, να συγκροτήσουμε ισχυρούς θεσμούς και βιώσιμες συμμαχίες, ενώ μας κυριεύει το σαράκι του αλληλοσπαραγμού και της αντιπαραγωγικής εσωστρέφειας. Αντίθετα, επιζητούμε διαρκώς την παρέμβαση των ξένων, εναποθέτοντας όλες τις ελπίδες μας στις πρωτοβουλίες, την καλή διάθεση ή το «φιλελληνισμό» τρίτων, παραγνωρίζοντας ότι κάποιοι θα αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς και κατά τα δικά τους συμφέροντα.

Υπάρχει όμως και η εξαίρεση στον κανόνα: όταν οι Έλληνες είχαμε ισχυρή εθνική ηγεσία, αξιόπιστους και λειτουργούντες θεσμούς, συνεννόηση σε ένα μίνιμουμ αρχών, οργανωμένη αξιολόγηση και επωφελή αξιοποίηση των διεθνών εξελίξεων, αλλά, κυρίως, ακλόνητη πίστη σε ένα υψηλό, εθνικό όραμα τα καταφέραμε. Έτσι, επεκτείναμε εδαφικά τη χώρα μας, αυξήθηκε το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού και εκπληρώσαμε σημαντικούς συλλογικούς μας στόχους μέχρι σήμερα.

Η εποποιία του 1940 ανέδειξε μεν τις εθνικές μας αρετές, εξανεμίστηκε όμως γρήγορα εξαιτίας της γερμανικής κατοχής και του αιματηρού εμφυλίου που επακολούθησαν. Σήμερα, είναι ανάγκη, περισσότερο παρά ποτέ, να αποδεχθούμε και να αξιοποιήσουμε αυτήν την εξαιρετική κληρονομιά του ’40: ότι με όραμα, σχέδιο, ηγεσία και σωστές συμμαχίες, η Ελλάδα μπορεί ξανά να ευημερήσει και να πρωταγωνιστήσει. Ας μετατρέψουμε τη διδακτική αυτή εξαίρεση σε εθνικό μας κανόνα, καθιστώντας τη ναυμαχία του Ναυαρίνου μια χρήσιμη αλλά δευτερεύουσα εθνική μας παρακαταθήκη.

Continue Reading

Η Ελλάδα μετά το μνημόνιο: πορεία προς το άγνωστο ή νέο ξεκίνημα;

(Πρώτη δημοσίευση: Εφημερίδα Ελευθερία, Σεπτέμβριος 2018)

«Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις».  Κ.Π. Καβάφης, Περιμένοντας τους βαρβάρους. 

Η 21η Αυγούστου 2018 ήταν για τους περισσότερους Έλληνες απλά μια ζεστή, καλοκαιρινή Τρίτη. Τα τραγικά γεγονότα της Ανατολικής Αττικής ακύρωσαν κάθε σκέψη για επικοινωνιακές φιέστες, την ώρα που ο διεθνής τύπος επέμενε να παρουσιάζει ουδέτερα μια, κατ’ αρχήν, ευχάριστη είδηση: η Ελλάδα βγαίνει από το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής, το γνωστό μας μνημόνιο,  με τη σκληρή λιτότητα, όμως, να διατηρείται. Για κάποιους ξεκίνησε ήδη η εφαρμογή ενός τέταρτου, κεκαλυμμένου μνημονίου. Για τους πιο αισιόδοξους, η ημερομηνία αυτή θα μπορούσε να είναι η απαρχή μιας νέας, καλύτερης Ελλάδας. Στην πραγματικότητα, η χώρα βαδίζει πλέον σε μια οριοθετημένη πορεία στα τυφλά. Τι χρειάζεται όμως για να μπορέσουμε να ορίσουμε οι ίδιοι ξανά τη μοίρα μας; μα, σίγουρα, περισσότερο φως!

Ανάσταση μιας θνήσκουσας χώρας

Το δημογραφικό αποτύπωμα της μνημονιακής οκταετίας ήταν βαρύ: εκατοντάδες χιλιάδες νέοι Έλληνες, στην πλειοψηφία τους μορφωμένοι, εγκατέλειψαν τη χώρα, ενώ οι  θάνατοι υπερβαίνουν σαφώς τις γεννήσεις. Ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός εξισώθηκε με τους συνταξιούχους, πολλοί παραμένουν άνεργοι ή περιστασιακά εργαζόμενοι με χαμηλές αποδοχές, θέτοντας μια ωρολογιακή βόμβα στο ήδη κατακρεουργημένο ασφαλιστικό σύστημα. Γι’ αυτό επείγει η διαμόρφωση και εφαρμογή εθνικής δημογραφικής πολιτικής. Με γενναία στήριξη της οικογένειας, φοροαπαλλαγές, δομές παιδείας και πρόνοιας και παροχή ουσιαστικών κινήτρων επιστροφής στους νέους επιστήμονες, ώστε να δουλέψουν και να δημιουργήσουν ξανά στην πατρίδα τους.

Επιστροφή στην παραγωγική Ελλάδα

Κατά τη διάρκεια της κρίσης, η Ελλάδα έχασε το 25% του Α.Ε.Π της και οι Έλληνες πάνω από το 30% του εισοδήματός τους. Η παραγωγική αποσύνθεση της χώρας συντελέστηκε σταδιακά, κατά τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, οπότε και επικράτησε η νοοτροπία του βολέματος, της ήσσονος προσπάθειας και του εύκολου χρήματος. Χωρίς παραγωγική οικονομία, η Ελλάδα δεν πρόκειται να ανακάμψει ουσιαστικά. Απαιτείται λοιπόν η διαμόρφωση απλού και μη γραφειοκρατικού πλαισίου επενδύσεων, η στήριξη της υγιούς επιχειρηματικότητας με γενναίες αλλά στοχευμένες φοροελαφρύνσεις και επιδοτήσεις και η σημαντική αύξηση των κονδυλίων για επιδότηση προσλήψεων και ίδρυση νέων, παραγωγικών μονάδων στον ιδιωτικό τομέα, με έμφαση στους εξωστρεφείς τομείς της οικονομίας. Και αυτό με εθνική, υπερκομματική, προσέγγιση, βασισμένο στη συνέργεια όλων των κοινωνικών και οικονομικών εταίρων και, πρωτίστως, καταξιωμένων επιστημόνων. Και τέλος, το σημαντικότερο: ισχυρή πολιτική βούληση για τη μεταστροφή μιας αρρωστημένης νοοτροπίας σε κράτος και πολίτες, που «σκοτώνει» τη δημιουργικότητα και την αριστεία.

Επανεκκίνηση του πολιτικού συστήματος, της δημόσιας διοίκησης και της δικαιοσύνης

Για να επιτύχουν όμως η δημογραφική και η αναπτυξιακή πολιτική, επιβάλλεται να υπάρξουν γενναίες τομές στο δημόσιο τομέα, το μεγάλο ασθενή της σύγχρονης Ελλάδας. Η μνημονιακή διαχείριση περιορίστηκε σε γενικευμένη περικοπή δαπανών και μισθών, αποστερώντας το κράτος από έμπειρα και ικανά στελέχη. Τα βασικά κακώς κείμενα παρέμειναν άθικτα. Γι’ αυτό, χρειάζεται μια βαθιά μεταρρύθμιση στο πολιτικό σύστημα, με μείωση των δομών του κράτους (βουλευτές, νομικά πρόσωπα), με διαφάνεια στον τομέα του πολιτικού χρήματος και  ενίσχυση της αυτοδιοίκησης, καθώς και στη διοικητική μηχανή,  με επέκταση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης για την καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών (διαλειτουργικότητα συστημάτων), με ευρύτατη κωδικοποίηση και απλοποίηση της δαιδαλώδους νομοθεσίας,  με πραγματική και  αντικειμενική  αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων και προώθηση της λειτουργικής τους ανεξαρτησίας (αποκομματικοποίηση). Αλλά και στον τομέα της δικαιοσύνης, απαιτούνται ουσιαστικές τομές για την επιτάχυνση της απονομής της και τη βελτίωση του περιβάλλοντος λειτουργίας της. Μόνο ένα κράτος αποτελεσματικό και δημιουργικό μπορεί να στηρίξει την αναγέννηση της χώρας.

Η πηγή της χρηματοδότησης: μια νέα ενεργειακή πολιτική

Πολλοί όμως θα διερωτηθούν, πώς θα χρηματοδοτηθεί η εθνική επανεκκίνηση μέσα σ’ ένα ασφυκτικό δημοσιονομικό περιβάλλον ανειλημμένων υποχρεώσεων. Η απάντηση βρίσκεται στην άμεση εφαρμογή μιας εξωστρεφούς εθνικής ενεργειακής πολιτικής. Με επιτάχυνση αξιοποίησης των κοιτασμάτων  των υδρογονανθράκων στη δυτική και τη νότια Ελλάδα για εξαγωγικούς σκοπούς και ταυτόχρονο πολλαπλασιασμό της συμβολής των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στην εγχώρια κατανάλωση. Έτσι, θα δημιουργηθεί ένα νέο, σημαντικό εξαγωγικό προϊόν για τη χώρα και ένα αξιόλογο περιθώριο υλοποίησης επενδύσεων και ενίσχυσης των λειτουργιών και δράσεων του κράτους (παιδεία, υγεία, ασφάλεια).

Εθνικό σχέδιο για την επόμενη μέρα

Η ονομαστική έξοδος από το επονείδιστο μνημονιακό καθεστώς, αναδεικνύει, δυστυχώς, περίτρανα την απουσία ολοκληρωμένου, στρατηγικού σχεδίου για το αύριο της χώρας. Παρά τα θετικά σημεία επιμέρους προτάσεων, οι πολιτικές δυνάμεις επιδίδονται σε άγονες αντιπαραθέσεις, αδυνατώντας να συνεννοηθούν θεσμικά για τις  μεγάλες τομές  που πρέπει να γίνουν ώστε να κερδηθεί  το στοίχημα της ανάκαμψης και της ευημερίας. Χρειάζεται, επομένως, μια αληθινή επανάσταση των δημιουργικών δυνάμεων της ελληνικής κοινωνίας, με ενότητα αλλά και πίστη στις διαχρονικές αξίες του ελληνισμού, ώστε η πατρίδα μας να βαδίσει με αυτοπεποίθηση στο δρόμο ενός καλύτερου μέλλοντος για όλες και για όλους μας.

Continue Reading

Το ελληνικό «Θέατρο του Παραλόγου»: τραγωδία ή φάρσα;

(Πρώτη Δημοσίευση, Εφημερίδα Ελευθερία, Ιούλιος 2018)

«καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει». Θουκυδίδης, Ιστορίαι, 3.82.4.

Πράξη Πρώτη

Το κυριακάτικο πρωινό της 17ης Ιουνίου βρήκε το ειδυλλιακό χωριουδάκι δίπλα στη λίμνη μέσα σε κλίμα πρωτόγνωρης ανησυχίας. Κάτω από την πλαστική τέντα, δεκάδες επίσημοι προσκεκλημένοι, εγχώριοι και ξένοι, περίμεναν με αγωνία την έναρξη της παράστασης. Την υπόθεση και το τέλος το γνώριζαν ήδη. Σε λίγο έφτασε με τη βενζινάκατο από απέναντι ο κύριος Ζ. με την κουστωδία του. Τον υποδέχθηκε με θερμό εναγκαλισμό ο κύριος Α. Δίπλα τους ο κύριος Ν. καμάρωνε φορώντας την ψάθινη καπελαδούρα του. « Έλληνες και Μακεδόνες είναι φίλοι» είπε ο κύριος Ζ., και ο κύριος Α. τον επικρότησε με ένα πλατύ χαμόγελο. Μεγάλο δώρο, στ’ αλήθεια. Όμως ο κύριος Ζ. δεν είναι αχάριστος. Έβγαλε αμέσως κοτζάμ γραβάτα και τη δώρισε στον κύριο Α. Μπορεί να του χρειαστεί σύντομα, πού ξέρεις;

Ο κύριος Ζ. ξέρει πώς να κλείνει τα καλά deals. Γόνος επιχειρηματιών, άλλωστε, πήρε αυτό που ήθελε. Ο κύριος Ν., ο μοιραίος πρωταγωνιστής, έβαλε φαρδιά-πλατιά την τζίφρα του. Ινστρούχτορας με σταλινικές καταβολές, ευτύχησε να βιώσει το ιστορικό déjà vu, καθώς θυμήθηκε έναν συνονόματο σύντροφό του, που πριν από 70 χρόνια στο ίδιο σημείο δήλωνε:

«Στη Βόρεια Ελλάδα ο μακεδονικός (sic!) λαός (…) δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι (…) θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του, έτσι όπως το θέλει ο ίδιος».

Εξάλλου, η ιστορία επαναλαμβάνεται αρχικά σαν τραγωδία και έπειτα σα φάρσα, είχε πει κάποτε ένα γερμανικό ίνδαλμα του κυρίου Ν.

Ο κύριος Α. ένιωθε, ξαφνικά, μια παράξενη  ευγνωμοσύνη προς τον κύριος Ζ. Νέος, γόνος εργολάβων με απριλιανό DNA και  αριστερόφρων, σκεφτόταν πόσο χρήσιμο θα του ήταν το δώρο του συναξιωματούχου του από την απέναντι όχθη. Είχε πει πως θα τη φορέσει – και θα τη φόραγε. Μέσα σε 10 μέρες θα έκανε ό,τι κανένας προκάτοχός του στην ιστορία: Θα αναγνώριζε επίσημα μια κατασκευασμένη ταυτότητα και γλώσσα με αλυτρωτικές διαθέσεις, θα δέσμευε τους συμπατριώτες του σε διαρκή, τιμωρητική λιτότητα με φόρους και περικοπές και με αντάλλαγμα κάποια ψίχουλα, και θα μετέτρεπε κάποια «ατυχή» νησιά σε μόνιμες αποθήκες ψυχών, για να σώσει μια Γερμανίδα φίλη του. Είμαι πολύ ταλαντούχος, σκέφτηκε αυτάρεσκα ο κύριος Α., που δεν προλάβαινε να μαζεύει τους διθυράμβους των ξένων για τον «ρεαλισμό» του, αφ’ ότου γύρισε το «ΟΧΙ» σε «ΝΑΙ» μέσα σε μια νύχτα.

«Όταν ο εχθρός σε επαινεί, ψάξε πού έκανες λάθος» είχε πει κάποτε ένα παλιό του, εκ Ρωσίας, ίνδαλμα. Δεν τον φτύνει κανείς, απλά στην πατρίδα του βρέχει συχνά τον Ιούνιο.

Πράξη Δεύτερη

Τα παραπάνω θα μπορούσαν να είναι το σενάριο ενός επιτυχημένου θεατρικού έργου, αν δεν ήταν η ωμή, εθνική μας πραγματικότητα.

Μέσα σε δέκα μέρες συμπυκνώθηκε η συλλογική ταπείνωση της τελευταίας οκταετίας, που οδήγησε σε οικονομικό και κοινωνικό μαρασμό και -πλέον- σε εθνική συρρίκνωση με ναρκοθετημένο μέλλον. Και έλαβε τον προσχηματικό τίτλο «έξοδος από την κρίση και τα μνημόνια».

Πολλοί οι ηθοποιοί που έπαιξαν στο έργο, με μοιραίους όμως πάντοτε αυτούς που παίζουν τώρα που πέφτει η αυλαία.

Πού πρέπει να αναζητήσουμε άραγε τη ρίζα αυτού του παραλόγου που βασανίζει το λαό και την πατρίδα μας; Μα, στην ίδια την ανθρώπινη φύση και στο ότι «αύθις κατά το ανθρωπειον τοιάυτα και παραπλήσια έσονται».

Και η λύση; Ο γράφων, αθεράπευτα αισιόδοξος, συνιστά την προσφυγή μας  στον καταληκτικό μονόλογο του «παράλογου» ήρωα από το «Ρινόκερο» του Ιονέσκο:

«Κόντρα σε όλον τον κόσμο, θα υπερασπίσω τον εαυτό μου, κόντρα σε όλον τον κόσμο θα αμυνθώ!… Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος και θα μείνω άνθρωπος ως το τέλος! Δεν συνθηκολογώ!».

Continue Reading

Η «πιο σκοτεινή ώρα»: η κυοφορούμενη εθνική συρρίκνωση και η ανάγκη για μια νέα, πατριωτική ηγεσία

(Πρώτη Δημοσίευση: Εφημερίδα Ελευθερία, Μάρτιος 2018)

Την αυγή του 2018 επικρατεί στη χώρα μας μια παράξενη, επίπλαστη ευφορία. Ο κόσμος αρχίζει να ξυπνά από το συλλογικό του λήθαργο και να κυκλοφορεί δειλά-δειλά, ενώ η οικονομία βαδίζει προς ήπια ανάπτυξη. Φαίνεται πως η θεωρητική έξοδος από το καθεστώς της ταπεινωτικής μνημονιακής μας εξάρτησης τον ερχόμενο Αύγουστο καλλιεργεί προσδοκίες και ψευδαισθήσεις σε πολιτικούς και πολίτες. Παρότι τα μνημόνια τυπικά τελειώνουν, όλοι αναφέρονται ήδη στο άτυπο τέταρτο μνημόνιο με νέα μέτρα, εξωπραγματικά πρωτογενή πλεονάσματα και διευρυμένη εποπτεία ως το 2022. Κι όμως, ελάχιστοι αναφέρονται στο πιο επικίνδυνο «μνημόνιο», που έχει ήδη τεθεί σε πλήρη εφαρμογή: στην προσβολή της εθνικής μας ψυχής και την κυοφορούμενη συρρίκνωση της κυριαρχίας μας στη Μακεδονία, το Αιγαίο και τη Θράκη. Μπορούμε άραγε οι Ελληνες ν’ αντισταθούμε και να βγούμε ξανά μπροστά;

Εν ονόματι της Μακεδονίας

Η επίλυση του ζητήματος της ονομασίας της πΓΔΜ επανήλθε αιφνιδιαστικά και εκβιαστικά στο προσκήνιο, καθώς η χώρα αυτή βρίσκεται στο επίκεντρο γεωπολιτικών ανταγωνισμών μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ και Ρωσίας. Είναι προφανές ότι το αλυτρωτικό αφήγημα κάποιων κομιτατζήδων, που υποδαύλισαν ιστορικά για δικούς τους λόγους το Κομμουνιστικό Κόμμα και ο Τίτο, πέτυχε ήδη το βασικό σκοπό του εις βάρος της Ελλάδας: Ο κόσμος σήμερα αναφέρεται σε «Μακεδονία» και εννοεί τους γείτονες και όχι εμάς. Οι ευθύνες των κυβερνήσεων, από το 1945 ως σήμερα, είναι αυταπόδεικτες. Ομως, το κλείσιμο μιας υπόθεσης άρον-άρον χωρίς εγγυήσεις τερματισμού της ανιστόρητης προπαγάνδας των Σκοπίων και η απεμπόληση του τελευταίου ισχυρού εθνικού μας όπλου, δηλαδή του βέτο στην προσχώρησή τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αντιτίθεται, δίχως άλλο, στα εθνικά μας συμφέροντα.

Η λύση είναι αναγκαία, αλλά σε κατάλληλο χρόνο και με επωφελείς για μας όρους, και όχι για να εξυπηρετηθούν ξένα συμφέροντα στην περιοχή. Ανάλογη κατάσταση επικρατεί και στις ελληνο-αλβανικές σχέσεις, με την πολιτεία να έχει ουσιαστικά εγκαταλείψει το βορειοηπειρωτικό ελληνισμό, ενώ η άλλη πλευρά επιμένει στην προβολή ανιστόρητων διεκδικήσεων των ανθελλήνων τσάμηδων.

Στο χαρέμι του Σουλτάνου

Κι αν στο βορρά υπάρχει κινητικότητα, ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται εξ ανατολών. Οι νεοοθωμανικές επιδιώξεις του ισλαμιστή Τούρκου Προέδρου εκτείνονται από τη Θράκη ως την Κύπρο και αναπτύσσονται με καλπασμό: με διαρκείς απόπειρες εργαλειοποίησης των μουσουλμάνων της Θράκης, με εντεινόμενες παραβιάσεις εναερίου χώρου και χωρικών υδάτων, με προσβολή της επιχείρησης εξόρυξης υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ αλλά και με τον έλεγχο της «στρόφιγγας» των μεταναστευτικών ροών στο ανατολικό Αιγαίο, που γονατίζουν τα νησιά μας.

Η ελληνική απάντηση σε όλα αυτά; Μια άπελπις επιχείρηση κατευνασμού του «απρόβλεπτου Σουλτάνου», παραβλέποντας τις παραβιάσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων, την εισβολή στη Συρία και το διαρκή εξοπλισμό με νέα συστήματα. Και αυτό όταν η πατρίδα μας βιώνει διαρκή δημογραφική συρρίκνωση, ενώ ο πληθυσμός της γείτονος, μόνο το 2017, αυξήθηκε κατά ένα εκατομμύριο!

Σε αναζήτηση εθνικής ηγεσίας

Έχει διαχρονικά αποδειχθεί ότι η μοίρα των λαών κρίνεται από την ανταπόκριση της ηγεσίας τους στις καθοριστικές ιστορικές στιγμές. Με τις πρόσφατες εκδηλώσεις του, ο λαός μας έδειξε να αφυπνίζεται, επιτέλους, στα εθνικά ζητήματα και να προηγείται, ευτυχώς ή δυστυχώς, της ηγεσίας του. Για να γίνει όμως το καθοριστικό βήμα της χώρας προς τα εμπρός και να κερδίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για όλους, χρειαζόμαστε νέα, πατριωτική ηγεσία.

Η Επανάσταση του 1821, που ξεκίνησε πριν από 197 χρόνια από αυτή τη γωνιά της Ελλάδας, μας δείχνει το δρόμο. Η πιο σκοτεινή ώρα της πατρίδας μας ίσως γεννήσει το φως της εθνικής μας ανάστασης.

Continue Reading

Το πραγματικό «κοινωνικό μέρισμα»: μια νέα, εθνική ενεργειακή πολιτική

(Πρώτη Δημοσίευση: Εφημερίδα Ελευθερία, Δεκέμβριος 2017)

Τις τελευταίες μέρες του 2017 στην πατρίδα μας, πολιτικοί και πολίτες «χορεύουν» στο ρυθμό του περιβόητου κοινωνικού μερίσματος. Η συμμετοχή σε αυτό το μνημονιακό «τανγκό των Χριστουγέννων» δεν αφήνει περιθώριο ανάδειξης κάποιων λιγότερο… πιασάρικων ειδήσεων, όπως η ακόλουθη: «Η Ελλάδα μαζί με την Κύπρο μοιράζονται την πρώτη θέση στην αύξηση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat. Το πρώτο εξάμηνο του 2017 το ρεύμα για οικιακή χρήση αυξήθηκε κατά 12,8%. Η Eurostat, για να συγκρίνει τις τιμές μεταξύ των κρατών-μελών, παίρνει ως βάση την ετήσια κατανάλωση μιας λάμπας 10 watt, η οποία καίει ρεύμα 3 ώρες την ημέρα. Οι Ελληνες, με βάση αυτή τη σύγκριση, πληρώνουν 1,94 ευρώ την κιλοβατώρα, όσο ακριβώς και οι Σουηδοί».

Ελλάδα όπως… Σουηδία;

Γίναμε λοιπόν Σουηδία στο κόστος της ενέργειας, παρά το υποδιπλάσιο κατά κεφαλήν εισόδημά μας και την -υποτίθεται σωτήρια- απελευθέρωση της σχετικής αγοράς με την είσοδο ιδιωτών παρόχων. Κι όμως: Η Ελλάδα του ήλιου και του αέρα παράγει σήμερα λιγότερη ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές (ΑΠΕ) απ’ ό,τι οι… σκοτεινοί Σκανδιναβοί, ενώ η πολυαναμενόμενη εξόρυξη υδρογονανθράκων σε Δυτική Ελλάδα και Κρήτη προχωρεί με ρυθμό… χελώνας. Η επείγουσα στροφή στην ενεργειακή μας πολιτική αποτελεί, στην πραγματικότητα, προϋπόθεση της εθνικής μας επιβίωσης.

Οι πυλώνες της ενεργειακής στρατηγικής

Η νέα εθνική στρατηγική στον τομέα της ενέργειας δεν μπορεί παρά να βασίζεται σε δύο κύριους πυλώνες: τη μέγιστη απεξάρτηση της εσωτερικής κατανάλωσης από πετρέλαιο, φυσικό αέριο και λιγνίτη, και τη βέλτιστη αξιοποίηση υδρογονανθράκων και γαιανθράκων για ενεργειακές εξαγωγές.

Έτσι, στο εσωτερικό της χώρας πρέπει να επιδιωχθεί η κάλυψη της κατανάλωσης σχεδόν αποκλειστικά από ηλιακή, αιολική και γεωθερμική ενέργεια. Εν προκειμένω, πρέπει να ενισχυθεί η δημιουργία φωτοβολταϊκών και αιολικών πάρκων, η ηλεκτροδότηση, θέρμανση και ψύξη δημοσίων κτηρίων, επιχειρήσεων και κατοικιών με ΑΠΕ, καθώς και η υποχρεωτική τροφοδότηση των οχημάτων με «καθαρή» ηλεκτρική ενέργεια στα πρατήρια καυσίμων. Για τη χρηματοδότηση των παρεμβάσεων αυτών απαιτείται πλήρης ενεργοποίηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων και μια ολοκληρωμένη πολιτική προσέλκυσης ιδιωτικών επενδύσεων. Η Μεσσηνία και η Καλαμάτα μπορούν και πρέπει, με κατάλληλες πρωτοβουλίες, να πρωταγωνιστήσουν στο νέο ενεργειακό μοντέλο, λόγω των γεωπολιτικών και κλιματικών μας πλεονεκτημάτων.

Περαιτέρω, επείγει η προώθηση της αξιοποίησης των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, με άμεση επιτάχυνση όλων των επιχειρήσεων εξόρυξης, αλλά και λιγνίτη, που αποτελεί πολύτιμη περιουσία της ελληνικής γης. Με όχημα τον ισχυρό, ελληνόκτητο στόλο εμπορικών πλοίων και τα σύγχρονα διυλιστήρια που διαθέτουμε, η Ελλάδα μπορεί να αναδειχθεί σε βασικό παίκτη στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη ως παραγωγός και χώρα εξαγωγών ταυτόχρονα, απογειώνοντας έτσι το όφελος για την οικονομία και την κοινωνία μας.

Ένα… επαναφορτιζόμενο κοινωνικό μέρισμα

Με την υλοποίηση μιας εθνικής ενεργειακής πολιτικής που προτάσσει τις ανανεώσιμες πηγές για εσωτερική κατανάλωση και την αξιοποίηση των ενεργειακών αποθεμάτων της χώρας μας ως εξαγώγιμου προϊόντος, θα δημιουργηθεί ένα πλούσιο και κυρίως μόνιμο κοινωνικό μέρισμα, για τη στήριξη των αδύναμων συμπολιτών μας αλλά και για την ενίσχυση της παιδείας, της υγείας και της ανάπτυξης στον τόπο μας. Αξίζει να κάνουμε, επιτέλους, στην πατρίδα και στους εαυτούς μας αυτό το δώρο, έστω και χριστουγεννιάτικο.

Continue Reading

Η Ελλάδα στη… σύνταξη: Προς μια Εθνική Δημογραφική Πολιτική;

(Πρώτη Δημοσίευση: Εφημερίδα Ελευθερία, Οκτώβριος 2017)

Η είδηση από τον τοπικό Τύπο πέρασε μάλλον στα ψιλά: «Ο πληθυσμός της Μεσσηνίας έχει μειωθεί κατά 6.343 κατοίκους από την Πρωτοχρονιά του 2002 έως την Πρωτοχρονιά του 2016, και πλέον στο νομό μένουν μόνο 159.883 άνθρωποι… Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2015 στη Μεσσηνία γεννήθηκαν 1.197 παιδιά, ενώ πέθαναν 1.976 άνθρωποι». Δυστυχώς, το θέμα δεν αφορά μόνο τη Μεσσηνία. Η Ελλάδα, εδώ και δεκαετίες, γηράσκει δυστυχώς… μη διδασκομένη, με την τάση να επιδεινώνεται τα τελευταία χρόνια της κρίσης με τη φυγή πολλών νέων ανθρώπων στο εξωτερικό. Η ανησυχητική αυτή εξέλιξη, που ενεργοποίησε μόλις προ ημερών ακόμα και την εν υπνώσει τελούσα αρμόδια επιτροπή της Βουλής, συνιστά, χωρίς υπερβολή, μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας, του ασφαλιστικού συστήματος και, τελικά, της επιβίωσης της πατρίδας μας. Μια Εθνική Δημογραφική Πολιτική προβάλλει πλέον όχι μόνο ως στρατηγική επιλογή, αλλά και ως επιτακτική ανάγκη για την Ελλάδα.

Πολιτική με «ρήτρα δημογραφικότητας»

Ο σχεδιασμός και η εφαρμογή δημογραφικής πολιτικής, κατ’ εκπλήρωση της ρητής υποχρέωσης του κράτους, πρέπει να συνδυαστεί αρμονικά με μέτρα προστασίας της οικογένειας (και ιδίως των πολύτεκνων οικογενειών), καθώς και του γάμου, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας. Δεν πρόκειται για ιδεοληψία, αλλά για έμπρακτο σεβασμό προς τα οριζόμενα στο Ελληνικό Σύνταγμα (άρθρο 21).

Έτσι, η δημογραφική διάσταση πρέπει εφεξής να διατρέχει και να διαμορφώνει ως οριζόντια δράση όλες τις πολιτικές του κράτους – φορολογική, κοινωνική, εκπαιδευτική, αναπτυξιακή- και να περιλαμβάνει τα ακόλουθα, συγκεκριμένα μέτρα:

– Αύξηση του επιδόματος τέκνων σε τουλάχιστον 200 ευρώ μηνιαίως, αφορολόγητου και ανά τέκνο, για τις χαμηλού ετησίου εισοδήματος οικογένειες (έως € 6.000) και αποκλιμάκωσή του έως 50 ευρώ μηνιαίως ανά τέκνο για τις οικογένειες με υψηλό εισόδημα. Παράλληλα, σύνδεση της χορήγησης του επιδόματος με περιουσιακά κριτήρια, καθώς και με επιτυχή φοίτηση των τέκνων στην ελληνική δημόσια εκπαίδευση, ώστε να αποφεύγονται γνωστές καταχρήσεις από κοινωνικές ομάδες.

– Απαλλαγή από τον ΕΝΦΙΑ της πρώτης κατοικίας των οικογενειών με παιδιά έως 18 ετών ή σπουδάζοντα σε ελληνικά ΑΕΙ, με εκκίνηση τα 200.000 ευρώ αντικειμενικής αξίας και κλιμάκωση της απαλλαγής για οικογένειες με περισσότερα τέκνα.

– Ιδρυση Εθνικού Ταμείου Στήριξης Οικογένειας με θεσμοθετημένα έσοδα από δημόσιες και ιδιωτικές πηγές (αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας, εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, φορολογικά έσοδα, δωρεές) και σκοπό τη χρηματοδότηση παροχών προς την ελληνική οικογένεια – όπως επιδόματα και δαπάνες τοκετού, υποτροφίες επίδοσης σπουδών, λειτουργία νέων παιδικών σταθμών, επιδοτήσεις δράσεων επιχειρηματικότητας και επαγγελματικής κατάρτισης.

– Εφαρμογή ολοκληρωμένων προγραμμάτων οικογενειακού προγραμματισμού, αγωγής υγείας, οδικής ασφάλειας, και ελέγχου των παράνομων αμβλώσεων, με ανάθεση σχετικών αρμοδιοτήτων στους δήμους και αξιοποίηση ευρωπαϊκών κονδυλίων και χορηγιών για το σκοπό αυτό.

– Ίδρυση ανεξάρτητης αρχής για το δημογραφικό, με αρμοδιότητα την παρακολούθηση και το συντονισμό της εθνικής πολιτικής στο συγκεκριμένο θέμα και με τη συμμετοχή σε αυτή όλων των εμπλεκομένων φορέων.

Επιστροφή στις αξίες

Για να εγγυηθούμε την οριστική έξοδο της πατρίδας μας από την κρίση, πρέπει -επιτέλους- να επενδύσουμε σε μια Ελλάδα με αξίες και αξία. Και στην Ελλάδα αυτή, ο θεσμός της οικογένειας δεν μπορεί παρά να αποτελέσει τον πυρήνα της κοινωνικής και οικονομικής αναγέννησης. Μόνο με τη διαρκή στήριξη των νέων ανθρώπων θα μετατρέψουμε το επιθυμητό σε αυτονόητο: ότι η Ελλάδα θα ζήσει και θα μεγαλουργήσει.

Continue Reading